LUST

fragmenten dagboek uit de jaren zestig

Zaterdag. De eerste dag van de zomervakantie!
Vandaag meteen al iets spannends op het programma: een afspraak met Eddy die van de verkeerde kant is. Ik ken hem niet. Hij is wat ouder, ergens in de twintig. Mijn broer vindt hem een aardige jongen. Ik vertelde dat mijn eerste vriendje mij in de steek had gelaten en toen dacht hij aan Eddy. Hij werkt ook in het ziekenhuis, op het laboratorium. Toen ik dat hoorde zag ik meteen reageerbuisjes voor me en een prachtige jongen in een witte jas!

Zondag. Wat een dag was dat gisteren! Ik moet er nog steeds van bijkomen. Eerst dat bezoek aan Eddy. Het was ongeveer een halfuur lopen. Op mijn kamer hield ik het niet meer uit. Omdat ik veel te vroeg aan zou komen besloot ik door het centrum te gaan. Langzaam lopen en in etalages kijken, een boekhandel op de Breestraat ingaan.
Ik had een heel raar gevoel. Op bezoek bij een vreemde jongen die ik misschien helemaal niet zag zitten, zoals zoveel jongens op school. Ik dacht: misschien wel goed om zo te denken want dan kon het alleen maar meevallen. Als hij er niet uit zou zien kon ik zeggen sorry, verkeerd adres en weglopen. Want hij had mij ook nog nooit gezien.
Terwijl ik door het Van der Werf park liep moest ik voortdurend denken aan een nieuwe vriend. Hoe graag ik die zou willen. Martin floepte van mij direct naar een ander. Als kok kookte twee keer voor mij, maar zo goed was dat nou ook weer niet. Misschien had hij het na de eerste keer slapen al genoeg gevonden toen hij mijn zaad van het behang moest halen in zijn kamer en begon te zeuren over zijn hospita.
Leiden is niet een stad waar je makkelijk een jongen vindt. Tenminste dat vertelde die Martin en dat had ik zelf ook al gemerkt. Veel potenrammers volgens hem. Hij was blij dat hij in Rotterdam woonde. Jammer dat hier geen bar is. Bij de Koornbeurs zag ik een jongen uit mijn klas voorbij fietsen. Een vervelende zeikerd.
Eigenlijk zijn er twee soorten jongens de moeite waard. De ene is mooi, de ander geil. Nog nooit heb ik die twee in een gezien. Als een jongen mooi is dan wil ik alleen maar naar hem kijken, misschien even aanraken. Een geile jongen wil ik beetpakken en overal voelen en zoenen. Dat soort jongens zwemt in de Nieuwe Vaart. Op zondag fiets ik daar vaak langs. Ze hebben alleen een zwembroek aan en dan zie je die lekkere lijven goed. Ik kijk heel onopvallend zodat niemand dat in de gaten heeft. Wel is het jammer dat er ook altijd meisjes bij zijn.
Ineens moet ik weer denken aan de twee schilders die vorige week in de achterkamer bij de tuindeuren bezig waren. Een zag ik wel zitten. Ik stond in de kamer en deed net of ik naar het schilderen keer, maar ik stelde me voor hoe hij er zonder kleren uit zou zien. Mijn moeder achter de naaimachine vroeg of hij een meisje had. ‘Hij een meisje? Nee hoor’, zei direct de ander waarop die jongen een kleur kreeg. Hij moet dus ook zo zijn! Ik had mijn hand graag in zijn witte overal gestoken maar ik durfde natuurlijk niet. Mijn moeder mocht ook niets merken. Die andere jongen had niks in de gaten. Dat soort jongens zit op de ambachtsschool. Ik ga altijd langzamer rijden in de buurt en mijn hart begint sneller te kloppen.
Langs het Galgenwater dacht ik nog: waar ontmoeten in de stad homo’s toch elkaar? Ik ben toch niet de enige? Vanaf de brug kwam een jongen in een geel shirt en korte broek aanrijden. Zijn knieën stonden flink naar buiten. Heerlijk om in zijn kruis te kijken. Dat doe ik zo vaak ik kan. Kruisen kijken bij fietsers.
In de Haarlemmerstraat, langs bioscoop Rex dacht ik aan die keer dat ik daar een cowboyfilm zag. Toen zat ik nog op de lagere school. Samen met Ko, een vriendje uit de klas ook in korte broek. We keken naar de film en ineens kwam er een man naast me zitten die zijn hand in mijn broekspijp schoof. Ging aan mijn eikel voelen. Dat deed best pijn. Ik durfde niets te doen. Later ging hij mij zoenen op mijn voorhoofd. Ik dacht nog: hij denkt zeker dat ik een meisje ben. Ja ja. Nu weet ik wel beter!
Op de Oude Singel ben ik wat langzamer gaan lopen. Het was niet ver meer. Bij de schouwburg hingen posters van een balletvoorstelling. Een man hield een vrouw flink omhoog. De billen in zijn maillot waren prachtig om te zien! Gelukkig had hij een lichte maillot aan, daarin zie je alles het best. Stilstaan en er goed naar kijken durfde ik niet want als iemand dat zou zien en denken dat ik van de verkeerde kant ben, nee beter van niet. Later, wanneer ik ouder ben ga ik zeker naar een voorstelling.
De Veemarkt waar Eddy woont ken ik goed. Een groot plein waar op vrijdag koeien en schapen handel is. Vaak als ik geen zin had naar school te gaan en spijbelde ging ik daar naartoe. Spannend om te zien hoe ze die koeien de wagens in krijgen. Soms rukt een zich los en moet je opzij springen. Het verhaal wordt nu wel heel lang. Morgen verder bij Eddy thuis.


Dinsdag. Gister kwam het er niet van, maar vandaag schrijf ik over wat er gebeurde bij Eddy thuis. De deur ging snel open en hij stond lachend voor mij. In een witte spijkerbroek en een roze trui die heel nauw om zijn lijf zat. Hij zag eruit alsof hij net onder de douche vandaan kwam. Zo schoon. Zijn korte blonde haren waren nat. Of misschien had hij er vet ingesmeerd. Ik zag direct dat ik niet op hem viel. Wel was hij heel vriendelijk. Verwachtte mij, blij dat ik gekomen was, zei hij.
In de huiskamer hoorde ik dat hij daar alleen woonde. Hij vertelde over het laboratorium. Te schoon, dacht ik voortdurend, hij ziet er zo overdreven schoon uit. Ook dacht ik even boenwas te ruiken. Hij dus net is ik van de verkeerde kant. Maar toch heel anders. Niet een gewone jongen. Ik doe altijd mijn best grote passen te nemen en met een lage stem te praten. Dat hoort bij een man.
Hij vertelde hoe hij probeert snel erachter te komen of een onbekende bezoeker ook zo is: via de gewichten van de koekoeksklok, en dan overspringen naar het gewicht van je ballen. Terwijl we cola dronken probeerde ik me voor te stellen dat hij in een witte jas in het laboratorium stond. Gelukkig vertelde hij bijna aan een stuk door. Hij had al veel ervaringen achter de rug. Vooral met neuken.
Toen hij even naar de keuken was heb ik een paar boeken doorgebladerd die op tafel lagen. Veel foto’s van oude Romeinse schilderingen en beelden. Veel mannen en jongens zonder kleren op vazen. Best spannend. Wordt vervolgd.


Woensdag. Eddy vertelde hoe hij bij twee collega’s had gelogeerd en de volgende ochtend toen de ene naar zijn werk ging de ander op hem was gedoken en hem genomen had. Dat hij later het huis had verlaten en langzaam een beetje wijdbeens moest lopen. Ik dacht aan cowboys en spijkerbroeken waar de benen soms ook een beetje uit elkaar staan. Daar kijk ik graag naar. Wat Eddy vertelde begreep ik niet maar durfde daar niet naar te vragen. Toen was het mijn beurt zei hij.
Ik kreeg het benauwd. Zo weinig meegemaakt. Alleen over Martin kon ik vertellen. Dat hij mij in de steek had gelaten. Dus ben ik maar over gegaan op alles wat in mijn hoofd opkwam. Dat ik voortdurend sex wilde met een onbekende jongen die ik in de stad op de fiets zag rijden en op wie ik stapelgek was. Dat ik nog steeds niet wist waar hij woonde. Maar dat het bij dagelijks aftrekken bleef, meestal vlak voor het avondeten. Het klonk vast niet echt opwindend. Ik heb toen mijn glas gepakt en zo lang mogelijk kleine slokjes genomen.
Eddy vroeg wanneer ik ontdekte dat ik zo was. Op een dag op school vertelde een leraar wat een homo was. Toen ik voelde dat ik een kleur kreeg wist ik het zeker. Verder dat mijn halfbroers niet van homo’s hielden en ik thuis nooit erover durfde te praten. Ook niet op school en met vriendjes uit de buurt. Hij ging gelukkig verder. Over een pisbak op de markt, schuin tegenover zijn huis. Daar komen homo’s! Dat was goed nieuws om te horen. ’s Avonds ging hij er soms naartoe.
Hij vroeg waarvan ik opgewonden raakte. Ik moest eerst denken aan het paalklemmen in de zesde klas en het vreemde gevoel wat ik toen kreeg in mijn lul. Maar dat vertelde ik niet. Wel over de gymles toen ik samen met andere jongens op de bank zat en een van de jongens na een zwaai oefening aan de ringen naar ons toe kwam lopen. Dat hij met een grijns heel kort zijn gulp opende waar de ritssluiting van kapot was waardoor we een moment zijn pik zagen. Dat ik daar vaak over dacht en dan direct een stijve kreeg.
Hij wilde weten hoe oud ik toen was. Veertien jaar zei ik en vertelde dat ik tegenwoordig ook bij gymnastiek wel eens opgewonden raak. Dat ik het zo uitreken dat ik bij het aftellen met de enige jongen uit de klas die ik sexy vind samen oefeningen kan doen. Bij een handstand kijk ik in de pijp van zijn sportbroek om iets te zien.
Eddy werd toen onrustig. Hij begon over de slaapkamer. Ik was helemaal niet opgewonden, meer verbaasd dat ik zo makkelijk alles vertelde tegen hem.
De slaapkamer was klein, bijna helemaal gevuld met een hoog bed waar je omheen kon lopen. Het licht kwam van alle kanten onder het bed vandaan. Dat leek te zweven. Hij begon zich direct uit te kleden en zei dat ik dat ook kon doen. Toen hij helemaal bloot op het bed sprong en ik op het punt stond mijn onderbroek uit te trekken schrok ik geweldig van wat ik zag: zo groot geslacht. Bijna rechtop en zo dik! Hij lachte en wenkte mij.
Tegen mijn zin deed ik mijn onderbroek uit en klom ook op bed. Ik voelde helemaal niets. Het leek wel alsof ik van steen was. Heel vreemd. Ik keek voortdurend naar dat grote ding maar wilde dat eigenlijk niet zien. Zo snel mogelijk het huis uit! Ik verzon dat ik misselijk was en buitenlucht nodig had. Morgen de rest.

Vrijdag. Het regent dus kan ik mooi verder schrijven. Op de Veemarkt haalde ik opgelucht adem. Ik liep zo snel mogelijk dezelfde weg terug en keek nog even naar de urinoir waarover Eddy had verteld. Midden op het plein. De ingang was aan de andere kant.
Bij het Volkshuis kwam de spanning weer terug, ik moest voortdurend aan de pisbak denken waar Eddy over had verteld. Maar het was nu middag. Stel je voor dat ik daar iemand zou ontmoeten…? Eddy mocht dat natuurlijk niet zien. Ik zou er eerst langs kunnen lopen met een grote boog. Gewoon wandelen. Niet erin.
Voor de molen maakte ik een boog naar rechts. Liep langs de paaltjes met stangen waartussen tijdens de markt schotten staan. Wandelde zo rustig mogelijk richting de ingang van de pisbak. Ik beefde een beetje en deed net of ik recht vooruit keek. Zogenaamd op het laatste moment zou het bij mij opkomen dat ik heel nodig moest. Zou het er stinken? Bij al die bezoeken jaren geleden ben ik daar nooit naar binnen geweest.
Vlak bij de ingang kwam er vanaf de zijkant plotseling een jongen tevoorschijn die riep:
‘Daar heb je er een!’ Hij stormde op mij af en vaag zag ik andere jongens achter hem.
In paniek draaide ik me om en spoot ervan door. Ze mochten mij niet te pakken krijgen! Ik hoorde ze dichterbij komen, ze begonnen me in te halen dacht ik. Waar moest ik heen? Ik werd heel bang, ze zouden me in elkaar slaan!
Rechts naar de molen kregen ze me zeker te pakken. Dus links de stad in! Ik zag een bus staan, bij een halte. Dat was een veilige plek. Buiten adem stond ik boven voor de chauffeur. Voorzichtig keek ik achterom. Die eerste jongen stond beneden voor de deur. Ook hij hijgde maar kwam niet binnen. Achter hem meer jongens. De chauffeur vroeg waar ik naartoe wilde. Ik had geen idee. Geen idee ook waar de bus naartoe ging. Alleen dat ik nu veilig was. De man zei niets en trok zijn wenkbrauwen op.
‘De volgende halte’, hijgde ik.
(……..)

juni 2020

[HOME]