NATUURLIJK

Het adres was niet duidelijk; de locatie waar de goeroe woonde moeilijk te vinden. Zelfs met behulp van satellietkaarten. Achteraf was het beter geweest direct naar hem toe te gaan nadat ik die gedreven, voor mij onbekende vrouw had gesproken, zonder te wachten op een lichte klacht. Bij navraag in de omgeving van zijn woonoord werd mij slechts een richting gewezen. Geduld en motivatie: hoorde dat soms bij het bezoek aan hem?

Verscholen achter veel groen, bomen met dichtbegroeid struikgewas dook ineens een meertje op. Ik staarde naar het onverwachte stilleven. Opvallend was het harde geluid van vogels.
Ik keek om mij heen. Op de min of meer open plek voor mij stonden drie huisjes. De kleinste, met rondom een terras leek een keuken. Het houten huis op palen schatte ik in als woonoord. Richting het meer stond een optrek van steen en glas. Waar zou de goeroe zich ophouden? Zag ik hem niet maar hij mij wel?

Om de hoek van het stenen huis verschenen ineens drie slanke bruine honden, hoog op de poten. Ze kwamen direct op mij af. Zonder te blaffen. Met kwispelende staarten liepen ze nieuwsgierig rond. Ze bleken de vooraankondiging van hun meester. Hij wenkte en knikte licht, draaide zich om en negeerde mijn uitgestoken hand. Ik volgde hem, zag dat hij leren bruine slippers droeg, een dunne donkergrijze broek met daarboven een lichtgrijs shirt met korte mouwen. Tussen zijn weelderige haardos zaten grijze plukken. Een klassiek beeld van een non conformist die in de natuur leefde.

Op een overdekt terras nam ik op zijn uitnodigend handgebaar plaats op een grote houten schommel, gemaakt van boomstammen en planken. We zaten dicht tegen elkaar. Zijn bovenarm drukte tegen de mijne. Geruime tijd keken we, terwijl de schommel licht bewoog zwijgend over het meer waarin een paar eenden zwommen en twee vogels in formaat allerlei patronen vlogen.
In korte tijd kwam ik volledig tot rust. Zijn lichaam leek mijn spanning af te voeren. Gedachten aan alle moeite die het had gekost hem te vinden waren verdwenen. Daarbij dwong zijn aanwezigheid op een natuurlijke manier respect af.

‘Je hebt moeite gegaan om mij te vinden. Welkom. Dit is mijn favoriete decor, buiten met uitzicht over het water, over tegelijk het planten- en dierenrijk.’
Zijn woorden verbraken op een aangename manier ons zwijgen.
Op een tafeltje stond een karaf. De goeroe schonk water voor mij in.
Een ontvangst als deze leek op een scene in een film. Ik dronk gretig en liet de omgeving op mij inwerken. De vrouw had verteld dat deze goeroe nooit afspraken maakte. Hij leek op een kluizenaar, hoewel ik zo’n persoon nog nooit had gezien.
Het lichte bewegen op de schommel gaf het gevoel dat er van alles kon gebeuren terwijl je je nergens ongerust over hoefde te maken. Het had iets weg van stoned zijn, maar toch ook weer heel anders.

‘De maatschappij is op het moment in complete chaos. Verstrikt. Benauwd. Ingewikkeld. Lastig ergens vat op te krijgen door die verstrengelingen van vele belangen, vooral de onzichbare. Als je hier een tijdje doorbrengt vergeet je dat.’
Ik knikte automatisch zonder hem aan te kijken.
‘Hier leeft hier alles, stroomt en is verbonden met elkaar ook al merk je dat niet direct op. Anders dan draadloze netwerken. De natuur is elke dag anders, het leven beweegt en je vormt daarin een onderdeel. Je fibreert als onderdeel daarvan mee.’
Wie weet stoorde ik hem in een meditatie. Ik voelde dat hij glimlachte. Nu iets zeggen over het doel van mijn komst zou banaal overkomen, deze bijzondere atmosfeer verstoren.

‘Je hoopt van mij te horen hoe je jouw afweersysteem kunt versterken. op een natuurlijke manier.’
Hij keek naar mij. Ik draaide zijn kant op en zag zijn glimlach. In het gezicht de vele rimpels met de heldere bruine ogen. Ze pasten in het totaal van de omgeving. Op hetzelfde moment draaiden onze hoofden terug.
‘Het is belangrijk dat je weet hoe ik over genezen denk.’
Ik wilde iets zeggen maar hij sprak rustig en dwingend verder.
‘Voor het eerst ben ik gaan nadenken over gezondheid na een gesprek met een kruidenvrouw, lang geleden. Zij vertelde mij over het evenwicht in de natuur. Ziekte noemde zij een vorm van onbalans. In de natuur is alles gericht op het handhaven en terugbrengen van evenwicht zei ze, alles op herstel. Daarvoor komt energie vrij als je daarvoor tenminste ruimte geeft.’ Grappig dacht ik, wanneer ik moe ben wil ik rust. Heb ik rust dan wil ik lekker moe worden. Afwisseling. Zou dat daarmee iets te maken hebben?

‘Zodra je ziek wordt begint er in je omgeving iets te groeien, zei die vrouw. Wanneer je dat inneemt herstel je de balans. Kort gezegd was haar wijze van genezen met kruiden daar geheel op gebaseerd.’
Ik keek om mij heen: deze man leeft in de natuur. Jammer voor mensen zoals ik die in de stad leven met uitsluitend een kleine buitenruimte. Alsof hij wist wat ik dacht vervolgde hij:
‘Het gaat om de grond waarop je staat. De aarde in jouw buurt. Op een balkon is een bak ermee te vullen. Dan gebeurt hetzelfde. Helaas is contact met het element aarde bij veel mensen ver te zoeken. Zij leven steeds meer in het element lucht en raken op die manier verwijderd van hun bron, hun eigen aangeboren vermogen tot herstel.’
Dit moest de geneeswijze zijn waarover de vrouw zo enthousiast had verteld maar niet wilde verklappen wat die precies inhield!

‘De meeste mensen zijn blij met een recept. In onbalans missen ze contact met hun eigen natuur, zoeken hulp voor herstel buiten zichzelf. Weinig tijd dus en hup naar de dokter, een snelle oplossing eisend of een voortdurende begeleiding. Zo ontstaan kasten vol medicijnen voor klachten en kwalen. Industrie en overheid verdienen daaraan goed aan. Je studeert geen geneeskunde maar medicijnen. Zo raken de meeste westerse mensen chronisch ziek en verslaafd aan die manier van zogenaamd genezen.’
Ik aarzelde. Nu beginnen over de natuurarts waar ik al geruime tijd naar op zoek ben? Een arts met wie ik ontspannen een gesprek kan hebben over mijn gezondheid? Zoals dat nu het geval was? Hem nu vertellen over de lichte pijn in mijn mond?
Hij draaide met zijn hele lichaam een kwartslag naar mij toe.
‘Ben je bereid te doen wat ik je opdraag?’
Ik keek hem verbaasd aan en begreep dat een moment van vertrouwen was aangebroken. Hij sprak vriendelijk en tegelijk ook dwingend. Weigeren? Ik keek naar het meer, zag de eenden in de verte duikelen en hoorde daarbij het vrolijke fladderen. Bij het eerder gevoelde respect voor hem sloot zich vertrouwen aan.
‘Ja.’ zei ik resoluut.

Ik vertelde hem over de lichte klachten in mijn mond.
‘Luister: je gaat zo dadelijk naar het toilet. In het glas dat je ziet staan vang je uit het midden van je plas daarin wat op. Vervolgens neem je deze urine in je mond maar je slikt het niet door.’
Een heel verrassende opdracht! Mijn hartslag nam toe. Op zich geen moeilijke actie, maar wel vreemd. Bij de voorstelling die ik mij ervan maakte ging het slokje er meteen weer uit.
‘Zorg vooral dat je het niet doorslikt. Je houdt het rustig in de mond. Laat het wat heen en weer klotsen. Kom dan terug.’
Hij knikte en maakte een gebaar in een richting die ik moest opgaan. Een hond liep met mij mee.

Het glas omhoog houdend keek ik naar de lichtgele kleur. Dit was dus zijn therapie? Die vrouw had expres niets gezegd om ervoor te zorgen dat ik niet bij voorbaat al zou afhaken. Dat had ik inderdaad gedaan. Je eigen pis! Het viel nog mee dat de goeroe niet had bevolen het op te drinken! Voor zover ik wist zou zelfs een kwakzalver dat niemand aanraden.
Ik zette voorzichtig het glas tegen mijn lippen. Doorzetten, leek een stem van binnen te zeggen, zet je smaak op nul. Voorzichtig nam ik een slokje. Het proeven kon ik niet nalaten. Een beetje zoet, niet vies, anders dan de lucht ervan. Beetje voor beetje liet ik het toe in mijn mond.
Krampachtig met de lippen op elkaar geperst kwam ik terug bij de schommel.
‘Hou dit zo lang mogelijk in je mond. Beweeg soms een beetje van links naar rechts.’
Ik knikte en ging weer zitten.

‘Denk niet dat je eigen urine een wondermiddel is en dat je er alles mee kunt oplossen. Maar, onthou: wel veel. Deed men vroeger al. Wat jij nu doet was bij de oude Romeinen heel gewoon. Ook in veel culturen in Azie. Drinken kan ook bij bepaalde klachten helpen, datzelfde middendeel, dat je nu in je mond hebt. Het sterkt je immuunsysteem. En op je huid masseren, maakt de huid zacht. Samen met water is het een bekend reinigingsmiddel.’ Ik was verbijsterd en wilde vragen naar specifieke mogelijkheden.
‘Als soldaat plaste ik in mijn schoenen wanneer ik blaren had’, hij glimlachte, ‘weet je, onthoud dat kracht zowel van buiten als van binnen kan komen. Wel raad ik je aan enige studie te doen. Laten we wandelen. Wanneer je denkt: nu houd ik het niet langer, dan spuug je het uit.’

Over het pad bleven de honden ons vergezellen. Mijn wat krampachtige houding in het toilet was verdwenen. Het leek water te zijn geworden in mijn mond. De goeroe vertelde morgens voor het scheren zijn gezicht nat te maken met urine. Na het scheren depte hij het opnieuw op zijn huid als aftershave, gezien de ontsmettende werking. Voor het douchen voorzag hij zijn haren van de ochtendplas, masseerde het als haarlotion in de huid.
In een keer moest de urine mijn mond uit. Op de grond zag ik dat het licht wit schuimde.
‘De pijn in je mond trekt langzaam weg. Je lichaam vraagt geduld, wil tijd hebben voor herstel.’
Veel vragen kwamen op. Waar kwam deze geneeswijze vandaan? Kon het kwaad? Hoe paste dit in zijn verhaal over de balans in de natuur? Waar was het allemaal goed voor? Had het bijwerkingen?

Op de plek waar ik zijn woonoord was binnen gekomen stond hij stil. Het was duidelijk: tijd voor afscheid nemen. ‘Literatuur?’, vroeg ik gretig.
‘Ga zelf op zoek. Het is aan jou. Ik heb richting gegeven. Van binnenuit. Oude wijsheid wordt nog steeds op verschillende plaatsen in de wereld worden toegepast. Gratis. Zonder bijsluiter’, sgrinnikend voegde hij eraan toe: ‘je hebt gezonde nieren nodig en deze genezing gaat niet samen met de meeste medicijnen uit de apotheek. De natuur wil je lichaam in ruil ervoor een gezonde leefstijl. Consumentenmodellen passen hier niet bij.’
Vragen kwamen op. De honden liepen terug. Het bezoek sloot hij af.
‘Onderschat nooit het herstelvermogen van de natuur. Kom in dialoog met je lichaam.’

Op de weg terug dacht ik: wat een geweldige ontdekking! Je eigen geneeskracht? Altijd bij de hand. Geen wondermiddel, maar voor veel te gebruiken waren zijn woorden. Ineens was de rust van zijn aanwezigheid verdwenen en had plaatsgemaakt voor lichte opwinding. Ik begon met grote stappen sneller te lopen.
Dat de pijn in mijn mond verdwenen was merkte ik pas later op.

Joop Brussee

juli 2020

[OVERZICHT]