GOEROE

een wonderlijk avontuur

Het adres was niet duidelijk, het gebied waar de goeroe woonde moeilijk te vinden. Beter was het geweest direct naar hem toe te gaan nadat ik die gedreven, voor mij onbekende vrouw, had gesproken. Niet te wachten tot ik een lichamelijke klacht kreeg. Via landkaarten op internet was het onmogelijk geweest zijn woning te ontdekken. Bij navraag in de buurt werd gewezen naar een oude spoorlijn, die moest ik maar volgen. Geduld en motivatie waren zeker nodig. Hoorde dat soms bij het bezoek aan hem?
Uiteindelijk hield de rails ineens op en doemde, verscholen achter prachtige bomen en een dichtbegroeid struikgewas een meertje op. Geen muur, geen afscheiding, geen poort. Nog nooit had ik in mijn leven zo’n groene wereld gezien. Er stond nauwelijks wind. Opvallend waren de vele en harde geluiden van vogels.
Ik merkte de min of meer open plek op waar ik stond en zag om mij heen drie huisjes staan. De kleinste, met rondom een terras leek een keuken. Een modern gebouwd klassiek huis op palen schatte ik in als woonplek. Richting het meer lag een wat groter gebouw met een schuin aflopend dak. Het zag eruit als een atelier of een studio. Geen mens te bekennen. Waar zou de goeroe zich ophouden? Mijn hart begon sneller te kloppen.
Voordat ik een richting kon kiezen verschenen om de hoek van het atelier drie slanke bruine honden met lange poten. Ze renden direct in mijn richting. Geen geblaf, alleen ruiken volgde met kwispelende staarten. Het likken hield ik met moeite af. Ze bleken de vooraankondiging van hun meester. Hij wenkte, negeerde mijn uitgestoken hand, knikte alleen. Langs de studio volgde ik hem.
Leren bruine slippers, een driekwart dunne donkergrijze broek met daarboven een lichtgrijs shirt met korte mouwen. Tussen zijn weelderige grijze haren zaten donkerbruine plukken.
Na het passeren van de studio kwamen we op een overdekt terras en ik nam op zijn uitnodigend handgebaar plaats op een grote houten schommel, gemaakt van boomstammen. We zaten tegen elkaar aan. Zijn bovenarm drukte tegen de mijne. Geruime tijd keken we zwijgend over het meer waarin een paar eenden zwommen.
In korte tijd kwam ik volledig tot rust. De gedachte aan alle moeite die het had gekost hem te vinden was verdwenen. Zijn aanwezigheid dwong op een natuurlijke manier respect af. Veel oudere mensen deden hard hun best zo jong mogelijk te blijven. Deze man niet. Zou de spanning uit mijn lichaam verdwijnen via zijn arm?
‘Je bent door de jungle gegaan om mij te vinden. Mooi. Dit is mijn favoriete plaats, buiten met uitzicht over het water.’
Zijn woorden verbraken op een aangename manier ons zwijgen.
Voor ons, op een tafeltje stond een karaf. De goeroe schonk een glas water voor mij in.
Een ontvangst als deze leek een film. Hoe lang kon ik hier blijven? Terwijl ik dronk liet ik de omgeving op mij inwerken. De goeroe maakte nooit afspraken had die vrouw gezegd. Hij was een soort kluizenaar, maar toch ook weer niet.
Het zitten op deze schommel die soms iets bewoog gaf het gevoel dat er van alles kon gebeuren zonder je ergens ongerust over te hoeven maken. Het had iets weg van stoned zijn, maar toch ook weer heel anders.
‘De maatschappij is op het moment een jungle, zoals je enigszins tegenkwam op de weg hier naartoe. Alles is met alles verstrengeld. Als je daar doorheen weet te komen denk je misschien eerst: wat leeg. Zoals nu aan het water: wat een saai schilderij.’
Ik knikte automatisch zonder hem aan te kijken.
‘Toch leeft het hier, alles stroomt om je heen, ook al merk je dat niet op. Elke dag is het hier anders, de natuur, het leven beweegt.’
Wie weet stoorde ik hem in een meditatie. Ik voelde dat hij glimlachte. Nu iets zeggen over mijn komst zou banaal overkomen, deze bijzondere atmosfeer verstoren.
‘Je hoopt van mij te horen hoe je jouw afweersysteem kunt versterken.’
Hij keek naar mij. Ik draaide zijn kant op en zag zijn lichte glimlach. Daarna vielen de vele rimpels op en de heldere bruine ogen. Ze pasten in het totaal van de omgeving. Op hetzelfde moment draaiden onze hoofden terug.
‘Het is belangrijk dat je weet hoe ik over genezen denk.’
Ik wilde iets zeggen maar hij sprak rustig en dwingend verder.
‘Voor het eerst ben ik gaan nadenken over gezondheid na een gesprek met een kruidenvrouw, lang geleden. Zij vertelde mij over het evenwicht in de natuur. Ziekte noemde zij een vorm van onbalans. In de natuur is alles gericht op het handhaven en terugbrengen van evenwicht sprak ze, vanaf de start is alles wat leeft op herstel daarvan gericht. Daarvoor komt energie vrij.’ Grappig dacht ik, wanneer ik moe ben wil ik rust. Heb ik rust dan wil ik moe worden. En zo gaat die afwisseling maar door. Zou dat daar wat mee te maken hebben? ‘Zodra je ziek wordt begint er in je omgeving iets te groeien, zei ze. Wanneer je dat inneemt herstel je de balans. Kort gezegd was haar wijze van genezen met kruiden daarop gebaseerd.’
Ik keek om mij heen en dacht: deze man leeft in de natuur. Jammer voor mensen zoals ik die in de stad leven en geen tuin hebben. Alsof hij wist wat ik dacht vervolgde hij:
‘Het gaat om de grond waarop je staat. De aarde in jouw buurt. Op een balkon een bak ermee te vullen. Dan gebeurt hetzelfde. Helaas is contact met dit element bij veel mensen ver te zoeken. Zij leven steeds meer in uitsluitend lucht en raken verwijderd van hun bron, hun eigen vermogen toto herstel.’
Dit moest de geneeswijze zijn waarover de vrouw zo enthousiast had verteld maar niet wilde verklappen wat die precies inhield!
‘Dan zijn veel mensen blij met een recept. In onbalans missen ze contact met hun eigen natuur, weten geen raad. Hebben geen tijd. Hup, naar de dokter voor een snelle oplossing. Kasten vol medicijnen voor klachten en kwalen. Een lucratieve industrie met een overheid die ook nog eens aan die zorgverlening verdient. Je studeert tegenwoordig geen geneeskunde maar medicijnen. Steeds maar sneller die hulp vanuit een pil of een poeder, van buitenaf in plaats vanuit binnenuit. Teveel van buiten verzwakt je, je raakt verslaafd.’
Ik aarzelde. Nu vertellen over de natuurarts waar ik naar op zoek ben? Een arts met wie ik ontspannen een gesprek kan hebben over mijn gezondheid? Zoals dat hier met hem kan?
‘Je hebt dus op dit moment ergens last van.’
Hij draaide nu met zijn hele lichaam een kwartslag naar mij toe.
‘Dat klopt. Een wat zeurderige pijn in mijn mond. Kiespijn of ontstoken tandvlees, dat weet ik niet precies.’
Glimlachend sprak hij:
‘Ben je bereid te doen wat ik je opdraag?’
Ik keek hem verbaasd aan en begreep dat het moment van vertrouwen nu al was aangebroken. Ondanks dat hij vriendelijk sprak ging er ook iets dwingends van uit. Kon ik weigeren? Ik keek naar het water en zag de eenden in de verte duikelen en hoorde ook het vrolijke fladderen. Bij het eerder gevoelde respect voor hem sloot zich plotseling ook een vertrouwen aan.
‘Ja.’ zei ik resoluut.
Direct merkte ik mijn snelle overgave op, alsof ik dat zei terwijl ik met de eenden in het water speelde.
‘Luister: je gaat zo dadelijk naar het toilet. In het glas dat je ziet staan vang je wat uit het midden van je plas op. Vervolgens neem je deze urine in je mond maar je slikt het niet door.’
Een heel verrassende opdracht. Op zich niet moeilijk, alleen wel vreemd. Bij de voorstelling ervan zag ik mij zo’n slokje direct uitspugen.
‘Zorg vooral dat je het niet doorslikt. Je houdt het rustig in de mond. Laat het wat heen en weer gaan. Kom dan terug.’
Hij knikte en maakte een gebaar voor de weg naar het toilet.
Het glas omhoog houdend keek ik naar de lichtgele kleur. Dit was zijn therapie? Die vrouw had natuurlijk expres niets gezegd om ervoor te zorgen dat ik niet bij voorbaat al zou afhaken. Dat had ik inderdaad gedaan. Je eigen pis! Het viel nog mee dat de goeroe niet had bevolen het op te drinken! Voor zover ik wist zou zelfs een kwakzalver dat niemand aanraden.
Ik zette het glas tegen mijn lippen. Doorzetten, leek een stem van binnen te zeggen, zet je smaak op nul. Voorzichtig nam ik een slokje. Het proeven kon ik niet nalaten. Een beetje zoet. Niet vies, anders dan de lucht ervan. Beetje voor beetje liet ik het toe in mijn mond.
Krampachtig met de lippen op elkaar geperst kwam ik terug bij de schommel.
‘Hou dit zo lang mogelijk in je mond. Spoel soms een beetje van links naar rechts.’
Ik knikte en ging weer zitten.
‘Denk niet dat je eigen urine een wondermiddel is en dat je er alles mee kunt oplossen. Maar, onthou: wel veel. Deed men vroeger al. Ook in andere culturen. Drinken kan helpen, datzelfde middendeel, dat je nu in je mond hebt. Het sterkt je immuunsysteem. Op je huid in masseren. Afhankelijk van het doel. Samen met water is het een uitstekend reinigingsmiddel.’
Ik was verbijsterd en wilde vragen naar de specifieke mogelijkheden…..
‘Weet je, kracht kan zowel van buiten als van binnen komen. Wel raad ik je aan enige studie te doen. Laten we wandelen. Wanneer je denkt: nu houd ik het niet langer, dan spuug je het gewoon uit.’
Over het pad bleven de honden ons vergezellen. De smaak veranderde iets. Intussen vertelde de goeroe ’s morgens voor het scheren zijn gezicht nat te maken met urine. Na het scheren depte hij het op zijn huid als aftershave, gezien de ontsmettende werking. Voor het douchen voorzag hij zijn haren van de ochtendplas, masseerde het als haarlotion in de huid.
In een keer moest de urine mijn mond uit. Op de grond zag ik dat het direct licht schuimde.
‘De pijn in je mond trekt wel weg. Je lichaam vraagt even geduld, wil tijd voor herstel.’
Veel vragen dienden zich aan. Waar kwam deze geneeswijze vandaan? Kon het kwaad? Hoe paste dit in zijn verhaal over de balans in de natuur? Waar was het allemaal goed voor? En hoe zat het met eventuele bijwerkingen?
Op de plek waar ik zijn terrein was binnen gekomen stopte hij. Het was duidelijk: het afscheid naderde. ‘Literatuur? Verder leren?’, mijn stem klonk gretig.
‘Bestaat, ga op zoek. Het is aan jou. Ik heb je de richting gegeven. Van binnenuit. Oude wijsheden die overal in de wereld nog toegepast worden. Zonder bijsluiter.’ Hij grinnikte licht en voegde eraan toe: ‘Je hebt gezonde nieren nodig en onthoudt dat dit niet samen gaat met de meeste medicijnen. In de natuur wil je lichaam in ruil dat je gezond eet en drinkt. En let op je leefstijl. Het westerse consumentisme past hier niet bij.’
Vragen beleven opborrelen, ook over het zoeken naar een arts wilde ik een suggestie maar het was duidelijk dat de goeroe vond dat ik op dit moment zelf mijn weg diende te gaan. De honden liepen al terug.
‘Onderschat nooit het herstelvermogen van de natuur richting balans. Ontdek het. Gun het vooral de juiste tijd! Kom in dialoog met je lichaam.’
Hij knikte als afscheid zonder verder iets te zeggen. Ik knikte op dezelfde manier terug. Hij draaide zich om, liep kalm achter de honden aan.
Alleen op de weg terug tussen de rails dacht ik: dit is een geweldige ontdekking! Iets als je eigen geneeskracht? Altijd bij de hand. Geen wondermiddel, maar voor veel te gebruiken waren zijn woorden. Ineens was de rust van zijn aanwezigheid verdwenen en had plaatsgemaakt voor enige opwinding. Ik begon met grote stappen sneller te lopen over de bielzen.
Dat de pijn in mijn mond verdwenen was merkte ik later op.

Joop Brussee

juli 2020

[home]