GOEROE

een wonderlijk avontuur

Het adres was niet duidelijk, het gebied waar de goeroe woonde moeilijk te vinden. Beter was het geweest direct naar hem toe te gaan nadat ik die gedreven, voor mij onbekende vrouw, had gesproken. Niet te wachten tot ik een lichamelijke klacht kreeg. Via landkaarten op internet was het onmogelijk geweest zijn woning te ontdekken. Bij navraag in de buurt werd gewezen naar een oude spoorlijn, die moest ik maar volgen. Geduld en motivatie waren zeker nodig. Hoorde dat soms bij het bezoek aan hem?
Uiteindelijk hield de rails ineens op en doemde, verscholen achter prachtige bomen en een dichtbegroeid struikgewas een meertje op. Geen muur, geen afscheiding, geen poort. Nog nooit had ik in mijn leven zo’n groene wereld gezien. Er stond nauwelijks wind. Opvallend waren de vele en harde geluiden van vogels.
Ineens bevond ik mij op een min of meer open plek en merkte in het midden te staan van drie huisjes. De kleinste, met rondom een terras leek een keuken. Een modern gebouwd klassiek huis op palen schatte ik in als woonplek. Richting het meer lag een wat groter gebouw met een schuin aflopend dak, een atelier of een studio. Geen mens te zien. Waar zou de goeroe zich ophouden? Mijn hart begon licht sneller te kloppen.
Voordat ik een richting kon kiezen verschenen om de hoek van het atelier drie slanke bruine honden met lange poten. Ze renden direct in mijn richting. Geen geblaf, alleen ruiken met kwispelende staarten. Ik hield het likken met moeite af. Ze bleken de vooraankondiging van hun meester. Hij wenkte, negeerde mijn uitgestoken hand, knikte alleen. Langs de studio volgde ik hem.
Leren bruine slippers, een driekwart dunne donkergrijze broek met daarboven een lichtgrijs shirt met korte mouwen. Tussen zijn weelderige grijze haren zaten donkerbruine plukken.
Na het passeren van de studio kwamen we op een overdekt terras en ik nam op zijn uitnodigend handgebaar plaats op een grote houten schommel, gemaakt van boomstammen. Zijn bovenarm drukte tegen de mijne. Geruime tijd keken we zwijgend over het meer waarin een paar eenden zwommen.
In korte tijd kwam ik volledig tot rust. De gedachte aan alle moeite die het had gekost hem te vinden was verdwenen. Zijn aanwezigheid dwong op een natuurlijke manier respect af. Veel oudere mensen deden hard hun best zo jong mogelijk te blijven. Deze man niet. Zou hij de spanning uit mijn lichaam halen via zijn arm?
‘Dit is mijn favoriete plaats, buiten voor het water.’
Zijn woorden verbraken op een aangename manier ons zwijgen.
Voor ons, op een tafeltje stond een karaf. De goeroe schonk een glas water voor mij in.
Een ontvangst als deze leek een film. Hoe lang kon ik hier blijven? Terwijl ik dronk luisterde ik naar de geluiden om ons heen. De goeroe maakte nooit afspraken had die vrouw gezegd. Hij was een soort kluizenaar, maar toch ook weer niet.
Het zitten op deze schommel had iets bijzonders, alsof er van alles kon gebeuren zonder je ergens ongerust over hoefde te maken, merkte ik op. Zoiets als stoned zijn, maar dan niet door te roken of iets te slikken.
‘Je kijkt naar een schilderij. Misschien is je eerste reactie: wat een saai beeld.’
Ik knikte automatisch zonder hem aan te kijken.
‘Toch stroomt er van alles, ook al zie je het niet. Elke dag is het plaatje weer anders.’
Wie weet stoorde ik hem in een meditatie. Ik voelde zijn glimlach. Nu iets zeggen over mijn komst zou banaal overkomen, deze bijzondere atmosfeer verstoren.
‘Je hoopt hier te horen hoe je jouw afweersysteem kunt versterken.’
Hij keek naar mij. Ik naar hem en knikte licht mijn hoofd, de glimlach maakte rimpels op zijn gezicht en ik keek in heldere bruine ogen. Ze pasten wel in het totaal van de omgeving. Op hetzelfde moment draaiden onze hoofden terug.
‘Het is belangrijk te weten hoe ik over genezen denk.’
Nu wilde ik iets zeggen maar hij sprak rustig en dwingend verder.
‘Voor het eerst ben ik gaan nadenken over genezen na een gesprek met een kruidenvrouw, lang geleden. Zij vertelde mij over het evenwicht in de natuur. Ziekte noemde zij een vorm van onbalans. In de natuur is alles gericht op een evenwicht terugbrengen sprak ze, al het leven is vanaf de start op het herstel daarvan gericht.’ Grappig dacht ik, wanneer ik moe ben wil ik rust. Heb ik rust dan wil ik moe worden. En zo gaat die afwisseling maar door. ‘Zodra je ziek wordt begint er in je omgeving iets te groeien, zei ze. Wanneer je dat inneemt herstel je de balans. Daarop was haar wijze van genezing met kruiden gebaseerd.’
Ik keek om mij heen en dacht: deze man leeft in de natuur. Jammer voor mensen in steden zoals ik die geen tuin hebben. Alsof hij wist wat ik dacht:
‘Het gaat om de grond waarop je staat. Of de aarde die in jouw buurt is. Op een balkon is daarmee een bak te vullen. Dan gebeurt hetzelfde. Helaas is contact met dit element bij veel mensen ver te zoeken. Zij leven steeds meer in lucht.’
Zou dit de geneeswijze zijn waarover de vrouw die ik sprak zo enthousiast had verteld maar niet wilde verklappen wat die precies inhield?
‘Dan zijn veel mensen blij met een recept. Ze missen contact met hun eigen natuur, weten geen raad met een plotseling optredende onbalans. Hup, naar de dokter voor een snelle oplossing. Kasten vol medicijnen voor klachten en kwalen. Een lucratieve industrie met een overheid die ook nog eens aan die zorg verdient. Je studeert tegenwoordig geen geneeskunde maar medicijnen. Steeds maar sneller die hulp.’
Ik aarzel. Nu vertellen over de homeopathische arts waar ik naar op zoek ben? Een arts met wie ik ontspannen een gesprek kan hebben over mijn gezondheid? Misschien heeft hij een suggestie?
‘Je hebt dus op dit moment ergens last van.’
Hij draaide nu met zijn hele lichaam een kwartslag naar mij toe.
‘Dat klopt. Een wat zeurderige pijn in mijn mond. Kiespijn of ontstoken tandvlees, dat weet ik niet precies.’
Glimlachend sprak hij:
‘Ben je bereid te doen wat ik je opdraag?’
Ik keek hem verbaasd aan en begreep dat nu al het moment van vertrouwen was aangebroken. Ondanks dat hij vriendelijk sprak ging er ook iets dwingends van uit. Kon ik weigeren? Ik keek naar het water en zag eenden in de verte duikelen en fladderen. Bij het eerder gevoelde respect voor hem had zich plotseling ook een vertrouwen aangesloten.
‘Ja.’ zei ik resoluut.
Direct merkte ik mijn snelle overgave op, alsof ik het zonder nadenken zei terwijl ik tussen de eenden voor ons in het water speelde.
‘Luister: je gaat zo dadelijk naar het toilet. In het glas dat je ziet vang je wat uit het midden van je plas op. Vervolgens neem je deze urine in je mond maar slikt het niet door.’
Een wel heel verrassende opdracht. Op zich niet moeilijk, alleen vreemd. Bij de voorstelling die ik mij ervan maakte zag ik mij een slokje direct uitspugen.
‘Zorg vooral dat je het niet doorslikt. Je houdt het rustig in de mond. Kom dan terug.’
Hij knikte en gebaarde de weg naar het toilet.
Het glas omhoog houdend keek ik naar de gele kleur. Zou dit zijn therapie zijn? Expres had die vrouw natuurlijk niets gezegd om ervoor te zorgen dat ik niet bij voorbaat al zou afhaken. Dat had ik zeker gedaan. Je gaat je eigen pis toch niet opdrinken? Een kwakzalver zou dat iemand nog niet aanraden.
Ik zette het glas tegen mijn lippen. Doorzetten, leek een stem van binnen te zeggen, zet je smaak op nul. Voorzichtig nam ik een slokje en kon het proeven niet nalaten. Een beetje zoet. Niet vies, anders dan de lucht ervan. Beetje voor beetje liet ik het toe in mijn mond.
Krampachtig met de lippen op elkaar geperst kwam ik aan bij de schommel.
‘Hou dit zo lang mogelijk in je mond. Spoel nu en dan, laat het van links naar rechts gaan.’
Ik knikte en ging weer zitten.
‘Denk niet dat je eigen urine een wondermiddel is en dat je er alles mee kunt oplossen. Maar wel veel. Ook drinken kan, datzelfde middendeel, dat je nu in je mond hebt. Het sterkt je immuunsysteem. Laat het op je huid stromen. Dep het, of masseer het in. Afhankelijk van het doel.’
Ik wilde vragen naar de specifike mogelijkheden…..
‘Weet je, kracht kan zowel van buiten als van binnen komen. Dat vereist wel enige studie. Laten we wandelen. Wanneer je denkt: nu houd ik het niet langer in mijn mond, dan spuug je het gewoon uit.’
Over het pad bleven de honden ons vergezellen. De smaak veranderde iets. Intussen vertelde de goeroe ’s morgens voor het scheren zijn gezicht nat te maken met urine. Na het scheren depte hij het op zijn huid als aftershave. Voor het douchen voorzag hij zijn haren van de ochtendplas, masseerde het als haarlotion in de huid.
In een keer moest de urine mijn mond uit. Op de grond zag ik dat het licht was gaan schuimen.
‘De pijn in je mond trekt later weg. Je lichaam vraagt nu geduld, wil tijd voor herstel.’
Veel vragen dienden zich aan. Waar kwam deze geneeswijze vandaan? Kon het kwaad? Hoe paste dit in zijn verhaal over de balans in de natuur? Waar was het allemaal goed voor? En hoe zat het met eventuele bijwerkingen?
Op de plek waar ik zijn gebied was binnen gekomen stopte hij; het was duidelijk: het afscheid kwam eraan. ‘Literatuur? Verder leren?’, mijn stem klonk gretig.
‘Bestaat, ga op zoek. Het is aan jou. Ik geef je de richting. Van binnenuit. Oude wijsheden worden overal in de wereld toegepast. Op kleine schaal en zonder bijsluiter.’ Hij grinnikte licht en voegde eraan toe: ‘Je hebt wel gezonde nieren nodig en onthoudt dat dit niet samen gaat met reguliere medicijnen. Je lichaam wil in ruil dat je gezond eet en drinkt. En ook een zo natuurlijk mogelijke leefstijl erop na houdt.’
Vragen beleven komen, ook over het zoeken van een arts maar het was duidelijk dat de goeroe vond dat ik nu zelf mijn weg diende te gaan. De honden liepen al terug.
‘Onderschat nooit het herstelvermogen van de natuur richting balans. Ontdek het. Gun het de juiste tijd! Kom in dialoog met je lichaam.’
Hij knikte als afscheid zonder verder iets te zeggen. Ik knikte vanzelf terug. Hij draaide zich om, liep kalm achter de honden aan.
Alleen op de weg terug dacht ik: dit is een geweldige ontdekking! Iets als je eigen geneeskracht? Altijd bij de hand. Geen wondermiddel, maar voor veel te gebruiken had hij gezegd. De rust van zijn aanwezigheid was ineens verdwenen en plaatsgemaakt voor enige opwinding. Ik begon met grote stappen sneller te lopen over de bielzen.
Dat de pijn in mijn mond verdwenen was merkte ik later op.

Joop Brussee

juli 2020

[HOME]