GODDELIJK

ontmoeting met een non-conformist

Het adres was niet duidelijk; de plek waar de man woonde moeilijk te vinden. Hannes had met behulp van satellietkaarten de omgeving bestudeerd en dacht: achteraf was het beter geweest direct deze goeroe op te zoeken nadat hij die gedreven, voor hem onbekende vrouw had gesproken die vol bewondering over de genezende zienswijze van de man had verteld. En niet te wachten op een lichamelijk ongemak. Hij wreef over een wang.

Verscholen achter een wal van groen, bomen en dichtbegroeid struikgewas dook het meertje op dat Hannes herkende van een plattegrond. Hij staarde naar het licht mistige stilleven met alleen het opvallend luide geluid van vogels. Bloemen in allerlei kleuren zochten tussen de struiken het licht. Net ver van elkaar stonden drie huisjes van hout en glas. Geen mens was te zien. Waar zou die wonderdokter zich ophouden? Zag de man hem misschien van binnenuit aankomen?

Om de hoek van een soort studio verschenen ineens drie slanke bruine honden. Ze kwamen direct op Hannes af zonder geluid te maken en liepen nieuwsgierig snuffelend om hem heen. Ze bleken de vooraankondiging van hun meester die hem van afstand wenkte. Hannes knikte terwijl hij de grijzende man bekeek en constateerde dat hij er totaal niet uitzag als een zonderling zoals hij zich vooraf had voorgesteld. Het kon zijn vader zijn. Haar achterover, grijs shirt, donkere broek en slippers. Hannes volgde hem. Zou dit soms een klassieke non-conformist zijn?

De nog steeds zwijgende man nodigde hem uit plaats te nemen op een grote houten schommel, gemaakt van boomstammen met het uitzicht over het meer. Dicht tegen elkaar wiebelden ze lichtjes zonder te praten. De bovenarm van de gastheer drukte tegen die van hem. Geruime tijd keken ze beide recht vooruit zonder een woord te wisselen. Twee eenden zwommen keurig achter elkaar in het rond, cirkels verschenen aan de oppervlakte van het water; een groep vogels vloog in formatie grillige patronen en verdween in de verte.

In korte tijd kwam Hannes volledig tot rust. Het leek wel alsof via de arm van de man spanning werd afgevoerd. Hij merkte op dat het lichaam van de man ook op een natuurlijke manier respect leek af te dwingen. ‘Je hebt moeite gedaan mij te vinden. Wees welkom. Dit is mijn favoriete decor: het planten- en dierenrijk. Vanuit hier met een blik over water.’
Zijn woorden verbraken voor Hannes op een aangename manier de stilte. De honden waren ook gaan zitten en keken soms kort omhoog. De man in het grijs schonk water voor hem in.

De ontvangst deed hem denken aan zomaar een scene in een film. Hij dronk gretig het glas leeg. Het lichte bewegen van de schommel samen met de warmte van deze vreemde snuiter gaven hem het gevoel dat er van alles kon gebeuren terwijl je je toch nergens ongerust over hoefde te maken. Veilig, was het woord. Het had ook iets weg van stoned zijn dacht Hannes, hoewel…. toch ook weer niet. In ieder geval was het tot nu toe volledig nieuw voor hem. Hij voelde in zijn mond voortdurend een zeurende pijn.

‘Op dit moment leven we in een chaotische tijd. Gevaren en dreigingen komen van alle kanten. Je raakt snel verstrikt. Verkrampt. Voor veel mensen is het allemaal nogal ingewikkeld. Lastig ergens vat op te krijgen. Toenemende leugens dalen op ons als bombardementen. Onbekende verstrengelingen van belangen. Daar krijg je het benauwd van. Op deze plek kom je na enige tijd door diep adem te halen weer in balans.’
Hannes knikte automatisch. ‘Tenminste wanneer er geen vliegtuig overvliegt’, voegde hij eraan toe terwijl hij speurde in de lucht.

‘Hier leeft veel al zie je weinig. Het stroomt zoals in je lichaam. Op een natuurlijke manier is alles met alles verbonden. Natuurlijke netwerken, niet aangelegd zoals nu overal gebeurt. Onzichtbaar. Op deze plek weet ik het nog tegen te houden. Je hebt nog de mogelijkheid mee te resoneren met de omgeving als je je daaraan overgeeft.’
Hannes vermoedde dat hij de man stoorde in een meditatie. Zonder dat hij hem aankeek voelde hij zijn glimlach. Nu iets zeggen over het doel van zijn komst kon deze bijzondere atmosfeer volledig verstoren.

‘Je hoopt van mij te horen hoe je van die kiespijn afkomt.’
Op hetzelfde moment draaiden hun hoofden zich naar elkaar. De rimpels in het gezicht van de man pasten in het totale beeld van de omgeving, dacht Hannes. De twee hoofden draaiden gelijktijdig terug.
‘Het is belangrijk dat je eerst weet hoe ik over gezondheid denk.’
Hij wilde iets zeggen maar de man sprak rustig en dwingend verder.
‘Voor het eerst ben ik daarover gaan nadenken na een gesprek met een kruidenvrouw, lang geleden. Zij vertelde mij over evenwicht in de natuur.’

Hannes ging rechtop zitten en dacht: zal hij nu een college gaan geven? ‘Ziekte noemde die vrouw een vorm van onbalans. In de natuur is alles gericht op het handhaven en terugbrengen van het natuurlijk evenwicht. Dat herstel gaat vanzelf en vindt vooral ’s nachts plaats.’ Hannes werd kort afgeleid door het geluid van gespetter door de eenden in het water. ‘Zodra er een verstoring optreedt in de vorm van ziekte begint in je omgeving iets te groeien, zei ze. Wanneer je dat eet of een aftreksel ervan drinkt herstelt dat de balans.’

De blik van Hannes dwaalde rond. Wat een theorie! Zoveel mensen leefden net als hij in de stad, ergens in de hoogte en keken neer op tuinen. Alsof de man wist wat hij dacht:
‘Het gaat om de grond, letterlijk om de aarde, dicht in jouw buurt. Op een balkon kun je er een bak mee vullen. Dan gebeurt hetzelfde. Helaas is contact met het element aarde bij veel mensen ver te zoeken. Zij leven ….. nee, beter is te zeggen: zij worden voortdurend in lucht gehouden en raken op die manier verwijderd van hun bron, hun eigen aangeboren vermogen tot herstel.’

Had zijn geneeswijze iets met de elementen te maken? Het water waar ze op uitkeken speelde in dat geval ongetwijfeld een belangrijke een rol. Water, lucht en aarde, het wachten was op vuur. ‘De meeste mensen zijn blij met een papiertje dat ze krijgen. In onbalans missen ze het contact met hun lichaam, zoeken hulp buiten zichzelf. Weinig tijd of gewoon door gewoonte. Hun huisarts moet voor een snelle oplossing zorgen. En zie daar: kastjes vol medicijnen. Pillen. Poeders. Verslaving. Chronisch ziek. Medicijn op medicijn, een leven lang. Grote verdiensten voor industrie en overheid. In de tang van een medisch verdienmodel als onderdeel van het systeem.’

Dit leek Hannes een geschikt moment om te beginnen over de pijn in zijn mond. Toch aarzelde hij nog.
‘Regelmatig zie ik een hand naar je wang gaan. Ben je bereid te doen wat ik je opdraag?’
Hannes schrok. Het moment van vertrouwen in deze zonderlinge goeroe was aangebroken. Kon hij weigeren? Ineens viel hem geluid van de eenden op die wild tekeer gingen in het water. De ontspanning had gezorgd voor respect. Naadloos sloot zijn vertrouwen in de man zich aan.
‘Ja.’ hoorde hij zich resoluut zeggen.

Hannes begon zijn verhaal over de regelmatig zeurende pijn.
‘Luister: je gaat naar het toilet om de hoek. In een glas dat je daar zult vinden vang je uit het midden van je plas wat urine op. Vervolgens neem je een slok. Kom dan terug. Het vocht niet doorslikken!’
De opdracht verraste hem volkomen. Zijn hartslag nam snel toe. Op zich was de opdracht niet moeilijk, maar wel behoorlijk vreemd. Bij de voorstelling die Hannes zich maakte van de urine in zijn mond zag hij dat het er snel weer uitging.
‘Wel in je mond houden. Rustig het wat heen en weer laten klotsen.’
Een van de honden liep met hem mee.

Hij hield het glas omhoog en keek naar de gele kleur. Dit leek op een vreemd soort therapie waaraan hij plotseling ging deelnemen. Je eigen pis als mondspoeling. Het viel nog mee dat die grijsaard niet had bevolen het op te drinken! Zoiets zou misschien een kwakzalver aan iemand vragen. Zou het kwaad kunnen?
Langzaam zette hij het glas tegen de lippen. Doorzetten, klonk een stem van binnen, zet je smaak op nul. Hij proefde heel voorzichtig. Een beetje zoet, maar verder viel het eigenlijk wel mee; de smaak was niet vies. Heel anders dan de bekende pislucht. Met kleine beetjes liet hij het toe in zijn mond.

Krampachtig met de lippen op elkaar geperst liep Hannes terug naar de schommel.
‘Hou dit zo lang mogelijk binnen. Beweeg het van links naar rechts.’
Hij knikte en ging weer zitten. ‘Urine is een wondermiddel. Heel lang al bekend in vele culturen. De Romeinen maakten hun tanden ermee schoon. Het ontgift je lichaam als je het drinkt. Vooral de ochtend urine, met veel hormonen sterkt het immuunsysteem. Masseren ermee maakt de huid zacht. Probeer maar eens. Samen met water is het zelfs een schitterend schoonmaakmiddel. Het wordt ook veel verwerkt in cosmetica. Ja, ja, urine is ook handel.’ Hannes was verbijsterd. Hij wilde direct meer weten.

‘Als soldaat plaste ik op advies in mijn schoenen wanneer ik blaren had. Levenskracht van binnenuit is waarschijnlijk nieuw voor jou. Wat je nu in je mond hebt is gefilterd bloed. Uit jouw lichaam. Was onderdeel van je leven voor je er afscheid van nam. Opnieuw innemen helpt de balans terug te krijgen. Deze genezende kracht noem ik goddelijk. Je weet dat het hart de zetel van de liefde is, als vuur is het de bron. Dat klopt, vanuit het hart komt de goddelijke liefde met een hoofdletter. De menselijke liefde zit lager. Je hersenen voeren uit wat beneden je navel gevoeld en uitgedacht wordt. Urine geeft een teveel van liefde af.’

Liefdevolle urine? Hannes vroeg zich af wanneer hij het mocht uitspugen. Waar was hij aan begonnen? Wat raaskalde deze wonderlijke man allemaal? Zou hij een verschijningsvorm van duistere krachten en gedachten zijn waar die vrouw in was getrapt? Hij kreeg straks misschien zweren in de mond. De man glimlachte. ‘Dit is de eerste keer, je zal dit moment niet snel meer vergeten. Overigens went het snel. Wanneer je denkt dat je het niet langer binnen kan houden dan spuug je het uit. Denk intussen na over jouw plaats in dit maatschappelijk systeem, in deze westerse wereld.’ Vreemd, hij wilde zijn urine ineens in zijn mond houden.

Op het pad liepen de honden vooruit. De goeroe vertelde ’s morgens na het scheren zijn plas als aftershave te gebruiken. Masseerde het voor het douchen op zijn hoofd. In een keer vloog bij Hannes alles uit de mond. Het schuimde op de grond.
‘De pijn in je mond trekt langzaam weg. Je lichaam vraagt geduld, het wil tijd hebben terug te gaan naar de balans, voor herstel. Ja, als je dit serieus neemt betekent het werken aan jezelf. Je lichaam respecteren, de natuur vertrouwen, je liefde ontdekken. Het is niet makkelijk uit patronen te stappen die van jongs af aan erin gestapt zijn. Neem je voor nooit te capituleren door welke druk ook van buiten.’

Op de plek waar hij het woonoord was binnengekomen stond de man stil: tijd voor het afscheid. ‘Literatuur?’, vroeg Hannes ineens gretig, ‘over het drinken……’
‘Ga op zoek. Ik heb je een richting gegeven. Gratis. Zonder bijsluiter’, waarna hij grinnikend eraan toevoegde, ‘gezonde liefde, gezonde nieren, gezonde leefstijl. Wees je bewust van alles om je heen. Let vooral op alle verborgen verleidingen.’
Vragen had geen zin meer, de honden liepen al terug. De man draaide zich om en sprak vriendelijk:
‘Kom in dialoog met je lichaam. Stel je altijd deze vraag: wat ik nu doe is dat echt in het belang van ………’
Zijn laatste woorden werden overstemd door het lawaai van een vliegtuig.

Terug op de weg die hij gekomen was leek het alsof een nieuwe kracht zich in zijn lichaam aan het ontwikkelen was. Hoewel, dacht Hannes, dat kon natuurlijk ook verbeelding zijn. Hij keek om zich heen, zag niemand en riep ‘Balans! Evenwicht! Vertrouwen!’ En dacht: hulp van je eigen goddelijke wonderdrank, dat klonk heel praktisch: altijd bij de hand. Hij glimlachte. De opgedane rust tijdens de bijzondere ontmoeting maakte plaats voor lichte opwinding. Steeds sneller begon hij te lopen. Dit leek een moment voor verandering. Niet veel later merkte hij dat de pijn in zijn mond volledig verdwenen was.

Joop Brussee

16 juli 2020

puisten

info