OPENBARING

een goeroe spreekt

Het adres was niet duidelijk; de locatie waar de goeroe woonde moeilijk te vinden. Zelfs met behulp van satellietkaarten. Achteraf was het beter geweest direct naar hem toe te gaan nadat ik die gedreven, voor mij onbekende vrouw had gesproken, zonder te wachten op een lichte lichamelijke klacht. Bij navraag in de omgeving van zijn woonoord werd mij slechts een richting gewezen. Geduld en motivatie: hoorde dat soms bij het bezoek aan hem?

Verscholen achter veel groen, bomen met dichtbegroeid struikgewas dook ineens een meertje op. Ik staarde naar het prachtige stilleven. Opvallend was het harde geluid van vogels dat mij ineens opviel.
Op de min of meer open plek voor mij stonden drie huisjes. De kleinste, met rondom een terras leek een keuken. Het houten huis op palen schatte ik in als woonoord. Richting het meer stond een optrek van steen en glas. Waar zou de goeroe zich ophouden? Zag ik hem niet maar hij mij wel?

Om de hoek van het huis aan het water verschenen ineens drie slanke bruine honden, hoog op de poten en kwamen direct op mij af. Zonder te blaffen. Met kwispelende staarten liepen ze nieuwsgierig rond. Ze bleken de vooraankondiging van hun meester. Hij wenkte en knikte licht, draaide zich om en negeerde zo mijn uitgestoken hand. Ik volgde hem, zag dat hij leren bruine slippers droeg met een dunne donkergrijze broek daarboven en een lichtgrijs shirt. Tussen zijn weelderige haardos zaten grijze plukken. Een klassiek beeld van een non conformist die de natuur had opgezocht.

Hij nodigde mij uit op het overdekt terras plaats te nemen op een grote houten schommel, gemaakt van grof gehouden hout. We zaten dicht tegen elkaar. Zijn bovenarm voelde ik tegen de mijne. Geruime tijd keken we, terwijl de schommel licht bewoog zwijgend over het meer waarin een paar eenden zwommen en twee vogels in formatie allerlei grillige patronen vlogen.
In korte tijd kwam ik volledig tot rust. Zijn lichaam leek mijn spanning af te voeren. Gedachten over de moeite die het had gekost hem te vinden waren verdwenen. Daarbij dwong zijn aanwezigheid ook op een natuurlijke manier respect af.

‘Je hebt moeite gegaan om mij te vinden. Welkom. Dit is mijn favoriete decor, in de natuur met uitzicht over het water; over het planten- en dierenrijk.’
Zijn woorden verbraken op een aangename manier ons zwijgen. De honden zaten voor ons. Op een tafeltje stond een karaf. De goeroe schonk water voor mij in.
Deze ontvangst deed mij denken aan een scene in een film. Ik dronk gretig en liet de omgeving op mij inwerken. De vrouw had nog verteld dat deze goeroe nooit afspraken maakte. Een kluizenaar, had ik nog nog nooit in het echt gezien.
Het lichte bewegen op de schommel gaf het gevoel dat er van alles kon gebeuren terwijl je je nergens ongerust over hoefde te maken. Het had iets weg van stoned zijn, maar toch ook weer heel anders.

‘De maatschappij is op het moment in complete chaos. Raakt verstrikt. Verkrampt. Voor veel mensen heel ingewikkeld. Het is ook lastig ergens vat op te krijgen door verstrengelingen van vele belangen, vooral die onzichtbaar zijn. Als je hier een tijdje doorbrengt vergeet je dat.’
Ik knikte automatisch zonder hem aan te kijken.
‘Hier leeft alles, stroomt, is op een natuurlijke manier verbonden met elkaar ook al merk je dat niet direct op. Anders dan al die draadloze netwerken. De natuur is elke dag anders, het leven beweegt. Als mens ben je daarvan een onderdeel. Je resoneert als onderdeel mee wanneer je je daaraan overgeeft.’
Wie weet stoorde ik hem in een meditatie. Ik voelde zijn glimlach. Nu iets zeggen over het doel van mijn komst zou banaal overkomen, deze bijzondere atmosfeer verstoren.

‘Je hoopt van mij te horen hoe je jouw afweersysteem kunt versterken. op een natuurlijke manier.’
Hij keek mijn richting op. Ik draaide me op hetzelfde moment naar hem en zag zijn glimlach. In het gezicht vele rimpels met heldere bruine ogen. Ze pasten in het totaal van de omgeving. Op hetzelfde moment draaiden onze hoofden terug.
‘Het is belangrijk dat je eerst weet hoe ik over genezen denk.’
Ik wilde iets zeggen maar hij sprak rustig en dwingend.
‘Voor het eerst ben ik gaan nadenken over gezondheid na een gesprek met een kruidenvrouw, lang geleden. Zij vertelde mij over het evenwicht in de natuur. Ziekte noemde zij een vorm van onbalans. In de natuur is alles gericht op het handhaven en terugbrengen van evenwicht zei ze, alles op herstel. Dat gebeurt ’s nachts. Dan komt energie vrij als je daarvoor tenminste ruimte geeft.’ Grappig dacht ik, wanneer ik moe ben wil ik rust. Ben ik uitgerust dan wil ik lekker moe worden. Afwisseling. Zou dat daarmee iets te maken hebben?

‘Zodra je ziek wordt begint er in je omgeving iets te groeien, zei die vrouw. Wanneer je dat inneemt herstel je de balans. Kort gezegd was haar wijze van genezen met kruiden daar op gebaseerd.’
Ik keek om mij heen: hier is natuur. Jammer voor mensen zoals ik die in de stad leven met uitsluitend een kleine buitenruimte. Alsof hij wist wat ik dacht vervolgde hij:
‘Het gaat om de grond waarop je staat. De aarde in jouw buurt. Op een balkon kun je een bak ermee te vullen. Dan gebeurt hetzelfde. Helaas is contact met het element aarde bij veel mensen ver te zoeken. Zij leven steeds teveel in lucht en raken op die manier verwijderd van hun bron, hun eigen aangeboren vermogen tot herstel.’
Hier ging het dus om. Dit moest de geneeswijze zijn waarover de vrouw zo enthousiast had verteld maar niet wilde verklappen wat die precies inhield!

‘De meeste mensen zijn blij met een recept dat ze krijgen. In onbalans missen ze contact met hun eigen natuur, zoeken hulp voor herstel buiten zichzelf. Weinig tijd. Hup naar de dokter, een snelle oplossing. Zo ontstaan overal kasten vol medicijnen voor klachten en kwalen. Industrie en overheid verdienen daar goed aan. De meeste westerse mensen worden chronisch ziek en verslaafd aan die farma manier van zogenaamd genezen.’
Ik aarzelde. Is dit het moment waarop ik zal beginnen over mijn zoektocht naar een natuurarts? Iemand met wie ik ontspannen een gesprek kan hebben over mijn gezondheid zoals nu? Hem vertellen over de pijn in mijn mond?
Hij draaide met zijn hele lichaam een kwartslag.
‘Ben je bereid te doen wat ik je opdraag?’
Ik keek hem verbaasd aan en begreep dat nu het moment van vertrouwen was aangebroken. Weigeren? Ik keek naar het meer, zag de eenden in de verte duikelen en hoorde hun vrolijke fladderen. Bij het eerder gevoelde respect voor hem sloot zich naadloos vertrouwen aan.
‘Ja.’ zei ik resoluut.

Ik vertelde hem over klachten in mijn mond.
‘Luister: je gaat zo dadelijk naar het toilet. In het glas dat je daar ziet staan vang je uit het midden van je plas wat op. Vervolgens neem je een slokje van deze urine maar je slikt het niet door.’
Wat een verrassende opdracht! Mijn hartslag nam toe. Op zich was de opdracht niet moeilijk, maar wel vreemd. Bij de voorstelling die ik mij ervan maakte ging het slokje er meteen weer uit.
‘Zorg vooral dat je het niet doorslikt. Je houdt het rustig in de mond. Laat het wat heen en weer klotsen. Kom dan terug.’
Hij knikte en maakte een gebaar. Een hond liep met mij mee.

Het glas omhoog houdend keek ik naar de lichtgele kleur. Dit was zijn therapie. Die vrouw had expres niets gezegd om ervoor te zorgen dat ik niet bij voorbaat al zou afhaken. Dat was inderdaad gebeurd. Je eigen pis in je mond! Het viel nog mee dat die goeroe niet had bevolen het op te drinken! Voor zover ik wist zou zelfs een kwakzalver dat niemand aanraden.
Ik zette voorzichtig het glas tegen mijn lippen. Zou dit echt helpen? Doorzetten, leek een stem van binnen te zeggen, zet je smaak op nul. Voorzichtig proefde ik. Een beetje zoet, maar opvallend niet vies, ook anders dan de lucht ervan. Met kleine slokjes liet ik het toe in mijn mond.
Krampachtig met de lippen op elkaar geperst kwam ik terug bij de schommel.
‘Hou dit zo lang mogelijk in je mond. Beweeg soms een beetje van links naar rechts.’
Ik knikte braaf en ging weer zitten.

‘Denk niet dat je eigen urine een wondermiddel is en dat je er alles mee kunt oplossen. Wel een soort medicijn. Gebruikte men lang geleden al. Wat jij nu doet was bij de oude Romeinen heel gewoon. In veel culturen in Azie gebeurt het nog steeds. Drinken kan bij bepaalde klachten ook helpen, datzelfde middendeel, dat je nu in je mond hebt. Vooral de ochtend urine zit vol hormonen. Het sterkt je immuunsysteem. Denk ook aan masseren, het maakt de huid zacht. Samen met water is het zelfs een schoonmaakmiddel.’ Ik was verbijsterd en wilde direct meer weten, vragen naar specifieke mogelijkheden.
‘Als soldaat plaste ik in mijn schoenen wanneer ik blaren had’, hij glimlachte, ‘weet je, onthoud dat kracht zowel van buiten als van binnen kan komen. Wel raad ik je aan wat studie te doen. Laten we nu wandelen. Wanneer je denkt: ik hou het niet langer, spuug het gewoon uit.’

Over het pad bleven de honden ons vergezellen. Van de krampachtige houding in het toilet had ik geen last meer. Het leek intussen op water in mijn mond. Helaas kon ik opkomende praktische vragen niet stellen. De goeroe vertelde morgens voor het scheren zijn gezicht nat te maken met urine. Na het scheren depte hij het opnieuw op zijn huid als aftershave, gezien de ontsmettende werking. Voor het douchen voorzag hij zijn haren van de ochtendplas vertelde hij, masseerde het in de huid.
In een keer moest de urine mijn mond uit. Op de grond schuimde het.
‘De pijn in je mond trekt langzaam weg. Je lichaam vraagt op dit moment geduld, het wil tijd hebben voor herstel. Mijn raad is aan jezelf te werken. Jezelf lief te hebben. Eigenlijk hoort vanzelfsprekend het geloof in de zelfhelende krachten in een mens.’

Op de plek waar ik zijn woonoord was binnen gekomen stond hij stil. Het was duidelijk: tijd voor afscheid nemen. ‘Literatuur?’, vroeg ik gretig.
‘Ga zelf op zoek. Het is aan jou. Ik heb richting gegeven. Een weg van binnenuit. Oude wijsheid. Gratis. Zonder bijsluiter’, grinnikend voegde hij eraan toe: ‘je hebt wel gezonde nieren nodig en deze genezing gaat niet samen met de meeste medicijnen uit de apotheek. De natuur dwingt je lichaam in ruil hiervoor een gezonde leefstijl te volgen. En opgedrongen consumentenmodellen passen hier niet bij.’
Vragen bleven komen maar de honden liepen al terug. Als afsluiting sprak hij:
‘Onderschat nooit het herstelvermogen dat in je zit. Kom in dialoog met je lichaam.’

Op de weg terug leek het alsof een kracht in het lichaam aan het ontwikkelen was. Hoewel, dat kon ook verbeelding zijn. Maar als het waar is dan is dit een geweldige ontdekking! Je eigen geneeskracht? Altijd bij de hand. Geen wondermiddel had hij gezegd. Maar dat zou het toch wel kunnen zijn…. Ineens was de rust van zijn aanwezigheid verdwenen, die had plaatsgemaakt voor lichte opwinding. Ik begon met grote stappen sneller te lopen.
Dat de pijn in mijn mond verdwenen was merkte ik pas later op.

Joop Brussee

16 juli 2020

avontuur info