BEVRIJDING

parasieten en verstrengelingen

Toen ik de aankondiging las van de zoveelste politieke persconferentie over een pandemie moest ik ineens denken aan het bezoek een aantal maanden geleden, aan een vriend in de tropen. Die twee weken dat ik bij hem logeerde zal ik nooit vergeten. Hij vergeleek voortdurend de jungle met de maatschappij, kwam met vooral veel politieke overeenkomsten, vanuit zijn ervaring. Ik had nooit ambities gehad de politiek in te gaan ondanks dat een leraar mij op school dikwijlks had aangeraden dat wel te doen vanwege mijn diplomatieke gedrag. Maar de valse en vieze spelletjes in Den Haag trokken mij totaal nooit.
Op een ochtend stopte hij me een grote kniptang in de hand en nam me mee naar een veld waar bomen enkele meters van elkaar stonden.
‘Ik zal je niet met de echte jungle laten kennismaken’, sprak hij op dat moment, ‘je bent bang voor slangen en ander gedierte, je zult niet goed luistert naar wat ik vertel.’
Hij vroeg me wat mij opviel bij de boom waarvoor wij stil stonden. Direct wees ik naar de uiteinden van takken die enigszins naar beneden bogen en waartussen schitterende witte bloemen te zien waren. Hij glimlachte en maakte stimulerende gebaren. Door het gekrioel van al dat groene struikgewas vroeg ik me af wat echt bij de boom hoorde. Hij knikte en wees naar de stam. Het viel me op dat daar een keurig lopende grijsblauwe slinger omhoog draaide. Die moest ik doorknippen. Terwijl ik dat deed, zonder te vragen waarom, riep hij:
‘Kill your darlings!’ Verbaasd draaide ik mij om.
‘Je hebt zojuist je mooie witte bloemen doorgeknipt.’
Hij begon vergelijkingen te trekken met de politiek, zoals mooie beloften voor de verkiezingen, vooruitzichten in de toekomst. Ook wees hij mij op verstrengelingen die moeilijk te ontwarren waren en belangenstrijd.
‘Vul verder zelf maar aan’, voegde hij eraan toe en verplaatste zijn aandacht weer naar de boom.
‘Die mooie bloemen laten je in een val trappen! Laat die nou als parasieten het probleem zijn voor zijn groei. De struik wurgt als een slang, de stam zoals een touw van een moordenaar dat doet om de nek van zijn slachtoffer. De parasiet leeft schitterend verder tenkoste van de boom.
‘Ben ik de boom?’, vroeg ik terwijl hij een van de uitstekende slierten uit de groene massa trok. Dat lukte gedeeltelijk. Hij reageerde niet op mijn vraag. ‘Later’, zei hij, ‘kom ik terug en kan de bruin geworden resten er eenvoudig uithalen. Op dat moment is hij echt vrij.’ Hij legde uit dat ik zomaar was gaan knippen op een plek recht voor mij. ‘Voor het grondig uitroeien van die mooie killing bloemen zul je echt de tijd moeten nemen, de wortels zien te vinden.’
Ik knikte en dacht het te begrijpen. Enthousiast liep ik naar een andere boom en ging met de tang op zoek naar de wurgbloem. Dat was moeilijker dan ik dacht. In de groenen wirwar volgde ik een paar keer een spriet maar kwam telkens bij de stam van de boom uit. Mijn vriend volgde mijn acties op afstand en begon hartelijk te lachen.
‘Je hebt niet het flauwste idee hoe het in de jungle toegaat.’
Ik keek hem verbaasd aan.
‘Die parasieten zijn niet achterlijk. Sommigen zelfs heel slim. Waar jij nu naar kijkt is een vergroeiing. Zuiverheid, wat bij wie hoort zul je rond deze boom moeilijk vinden. Alles is vergroeid met elkaar.’
Ik opperde dat er dan geen probleem was. Het dan een soort win – win situatie was.
‘Toch niet’, zei hij, ‘het duurt even voor je gaat zien waar het met deze boom heengaat. Helaas ban ben je hier op dat moment niet meer.’
Ik herinnerde me nog dat hij later een foto stuurde van die eerste boom. Bevrijd! stond op de achterkant. Geen groene kluwen meer maar een prachtig losstaande boom waar je op sommige plaatsen zelfs doorheen kon kijken, met takken die omhoog gericht waren. Toen ik hem vroeg wat er van die andere, die symbiotische was geworden was zijn reactie:
‘Zag er op een gegeven moment niet meer uit. Die heb ik uit zijn lijden verlost. Dat gedrocht hoort thuis in de echte jungle.’
Kon ik de boom zijn die zichzelf bevrijdde van de prachtige bloemen die mij in het vooruitzicht werden besteld tijdens de persconferentie? Of erger: zouden ze zichzelf als……

Joop Brussee

november 2020

[home] [verhalen] [vizier] [verleden]