GEVAREN

dieren! waar?

Bij het busstation wachtte ik op mijn vriend. In zijn pick-up reden we de grote weg op. Tijdens de rit dacht ik langs de kant van de weg een voor mij onbekend bord te passeren met een dier erop. Ik draaide snel met mijn hoofd maar was te laat.
‘Soms willen hier olifanten oversteken. In een tijd dat ze honger hebben. Sinds kort waarschuwen ze daarvoor. Maar op het ogenblik hoef je niet bang te zijn. Ze hebben genoeg te eten in de jungle.’
Ik keek naar de groene wereld aan beide kanten van de weg. Veronderstel…..
‘Ben je hier nooit bang voor beesten?’
‘Dieren? Nee. Een olifant is voor mij een dier. Voor de een loop je weg, voor de ander blijf je staan en voor weer een ander let je extra op. Leuk dat je dat vraagt.’
‘Hoezo?’
‘Vroeger in het vaderland werd ik voor beesten bang.’
‘Dat begrijp ik niet.’
Hij glimlachte, keek kort naar een dode hond, die aangereden langs de weg lag.

‘Mensen als beesten. Kijk, hoe meer de overheid zei regels in te voeren voor jouw veiligheid hoe onveiliger ik mij ging voelen. Hoe meer ik daarover nadacht hoe meer het duidelijk werd dat die overheid het liefst heeft dat een burgers een brave hond is. Dus doen ze er alles aan, vanaf je geboorte in hun patroon te proppen.’
‘Denk je dat echt? ‘
‘Ja. Je moet dit en dat leren, zus en zo doen want dan krijg je een goed cijfer. Telkens wordt dat wat zij willen en jij doet beloond,’ hij zag mijn gefronste wenkbrauwen en vervolgde ‘voorbeeld…….neem veilig. Is het echt veilig met al die camera’s? Welnee, een gevoel van veilig. wordt je aangepraat. Schijnveiligheid dus. Marketing van de overheid’, hij kijkt uit het zijraam, ‘hier is alles duidelijk en direct. Niks toezicht, niks oppassen met kreten als mogelijk zou het of bedrieglijker het ligt voor de hand dat….vul zelf maar aan. Zo wordt je voortdurend in spiralen geduwd, geloof je in meer en meer flauwe kul. Die gezagsdragers nemen mensen het leven uit handen. Zetten het naar hun hand. Maken je afhankelijk. Dat is het gevaar. Je denkt te leven omdat zoiets aan alle kanten wordt gezegd of getoond. Echt leven leer je in de jungle. De zogenaamde cultuur is onecht, vals zo je wilt. leidt tot uitwassen, corruptie, smerige spelletjes en ga zo maar door.’
Ik dacht aan toekomstige plannen waarin de mensen overal verleidt worden naar de steden te verhuizen. Of moest ik in zijn woorden zeggen: als beesten gedwongen?

‘Net als het immuunsysteem heb je iets dat met aanvoelen van veilig of onveilig te maken heeft: intuitie. Met elke camera willen ze dat volgens mij bij een mens weghalen. Tegelijk controle krijgen. Begrijp je de smerige valsheid? Hier, in mijn eigen omgeving bepaal ik mijn leven. Waar ben ik bang voor. Wie blijf ik uit de buurt. Heb ik zin kleren aan te trekken of alleen in een onderbroek te lopen. Bewaak de manier waarop ik wil leven.’
Ik glimlachte en knikte. Autonoom, dicht bij de natuur. Dat moest heel anders voelen. Leven met natuurkrachten en overstekend wild.
‘Er zullen toch wel dieren zijn waarvoor je bang bent’, vroeg ik nieuwsgierig.
Hij schudde zijn hoofd.
‘Slangen?’
‘Nee, de slangenkuilen waar jij inzit of die je om je heen hebt!’
‘Muggen dan?’
‘Daar heb je allerlei zogenaamde medicijnen voor waar veel geld mee wordt verdiend.’
‘Spinnen?’
Mijn vriend begint te lachen: ‘rennen hard voor je weg joh. Sommigen zijn wel zo groot als een vuist, ze blijven stil zitten wanneer je ze betrapt. Verkrampt wachten ze tot jij ze doodslaat of wegjaagt. Hier heb je een prachtig voorbeeld van hoe natuur echt is en leven in cultuur betekent leven in voorstellingen van de werkelijkheid.’
Het lukte mij niet een spoor van enige vrees bij hem te ontdekken.

‘Komt er wel eens schorpioen in je huis?’, vroeg ik en dacht aan de keren dat ik was geschrokken in de Provence.
‘Ja, die zijn hier ook natuurlijk. Een tijdje geleden liepen er vier ineens van onder mijn fitness mat weg.’
‘En jij voelt je veilig hier?’
‘Aan de meeste beten van schorpioenen ga je niet dood. Pijnlijk, dagenlang. Ach jongen, dieren horen bij het leven. Ze geven minder problemen dan die gevaarlijke beesten bij jou. Je leert ermee om te gaan. Oh, herinner je je al die spinnenwebben nog in de keuken?’
Die herinnerde ik mij inderdaad. Knikte.
‘Spinnen vangen muggen. Die gluiperds houden ook nog eens van mijn bloedgroep. Ja, risico’s. Die beesten houden je in de cultuur voor dat zij met voortdurend maatregelen de risico’s voor burgers in het leven willen verminderen. Hoe aardig! Natuurlijk pure nonsens. Volksverlakkerij. Stimulerend consumentisme.’

We naderden zijn huis. Ik probeerde me voor te stellen hoe het zou zijn om in deze groene vochtige warmte te leven met meer risico’s dan in het koele westen. Of….althans dat verhaal is mij altijd verteld. Kakkerlakken en mensen schijnen zich altijd te kunnen aanpassen aan veranderende omstandigheden. Zouden de klimaatfanaten zoiets uit boeken gaan schrappen?
Vlak bij zijn huis, omringd door bomen die zorgden voor schaduw, stapten we uit. Hij vertelde dat vorige week zijn hond gestorven was, hoeveel pijn hem dat had gedaan. Met het begraven van het trouwe dier waren veel tranen mee het graf ingegaan.
Ik trok mijn bagage uit de bak, liet dat achter op het terras en liep de keuken in. Direct vielen de vele spinnenwebben op. Op tafel zette hij een glas koel water voor mij neer. Ik zag een vliegenmepper liggen naast een halve bol van gaas, duidelijk bedoeld om eten af te schermen voor vliegende insecten. Na een paar slokken wees ik ernaar.
‘Oh. Ja, op bepaalde dagen zie je ze overal. De ordinaire vlieg is mijn vijand geworden.’
‘Vijand? Je bent bang voor een vlieg?’
‘Bang is een groot woord’, hij grinnikte, ‘nee, ze kunnen ziektes overbrengen. Vaak sla ik mis maar het gedrag van deze tegenstander ken ik zo langzamerhand. Hij komt even later terug en strijkt ongeveer op dezelfde plaats neer. Dan sla ik raak.’

De gedachte aan overstekende olifanten leverde mij meer vrees op dan een vlieg. Hij leefde met dieren, had respect voor dat leven merkte ik. Ineens zag ik een vlieg op tafel zitten. Mijn vriend greep de mepper.
‘In de aanslag!’
Ik keek hem aan. Hij verstarde, bleef doodstil in een houding staan.
‘Soms denk ik dat ze uit een andere wereld komen om ons in de gaten te houden’, siste hij zonder mij aan te kijken.
Plotseling was de vlieg verdwenen. Ik herinnerde mij een filmpje waarin te zien was hoeveel technisch tegenwoordig mogelijk is: een drone als een vlieg, uitgerust met een op afstand te bedienen camera die overal eenvoudig kon binnenkomen en dus spioneren. ‘Leven is altijd overleven’, klonk het achter mijn rug.’ Ik nam een slok water en ondanks dat ik wist dat de klap eraan kwam, schrok ik toch.

Joop Brussee

3 januari 2021

avontuur jungle info