PRIK

Het begon toen ze de brief van de zorgverzekering opende. Van schrik ging ze zitten. De bijgevoegde declaratie van de apotheek was niet misselijk. Naast de crème voor haar lippen die volgens haar veel te hoog geprijsd was, stond een fors bedrag voor advies. Advies?
Ze legde de papieren op tafel en keek naar buiten waar rond het verzorgingshuis in het park de bladeren van de bomen vielen. Gisteren had ze de brief over de jaarlijkse griepprik gekregen.

Ik klopte op de deur en even later zat ik tegenover haar aan de ronde tafel midden in de kamer. Verontwaardigd vertelde ze over de hoge rekening van de apotheek. Ze zocht naar de bijsluiter die bij de tube zat, vroeg mij die voor te lezen. Tijdens het verhaal over mogelijke bijwerkingen knikte ze steeds heftiger.
‘Nu moet ik betalen voor dat voordragen van die bijsluiter! Daarover hebben ze mij vooraf niets gezegd.’
‘O. Tja, als die tekst dezelfde is ……’
‘Dan is het nu afgelopen’, zei ze krachtig en sloeg flink met haar hand op de tafel, ‘ik gooi in een keer alle medicijnen uit het kastje de vuilnisbak in.’
Verbaasd keek ik haar aan. Afgezien dat het zomaar weggooien van medicijnen schadelijk kan zijn voor het milieu is het niet uitgesloten dat er iets bij is waar een rustige afbouw wordt aangeraden. Maar…. ik had geen idee hoeveel en wat ze allemaal slikte.
‘Luister ma…’
‘De laatste tijd heb ik veel gelezen over gezond leven. Ik heb de Spaanse griep overleefd zonder mondkap. Dat ding bleek juist ongezond. Ik laat me niets aanpraten. Vanaf nu wil ik alleen nog homeopathische aanvullingen.’
‘Maar hier in dit ….’
‘Ik hoor genoeg verhalen van andere mensen in dit gebouw. De meesten zijn verder heen dan ik. Ik mag blij zijn dat ik mijn gezonde verstand nog kan gebruiken. En dat wil ik graag zo houden.’
Ik glimlachte. Het had geen zin tegen haar in te gaan. Ik herinnerde mij dat ze vroeger aan elke bezoeker thuis vertelde dat ik een eigenwijs kind was. Dat, als ik iets in mijn hoofd had, het niet in mijn kont zat. Een eigenschap die ongetwijfeld van haar kwam.

In de jaren die volgden ging het steeds beter met haar gezondheid. Ze werd oud maar de scherpte in haar denken nam nauwelijks af. Trots als een kind was ze op de haar ingeslagen weg: zelf het beste weten wat gezond voor je lichaam is. Regelmatig adviseerde ze mij dwingend wat ik vooral moest eten en soms stopte ze mij folders in de hand van producten uit de natuur.
Ze vertelde tijdens een bezoek over haar dagelijkse wandelingen, liet zien welke bewegingen ze regelmatig in haar kamer deed. Gaf aan hoe ze medebewoners bewust maakte van de innerlijke kracht. Dat enthousiasme werd een keer getemperd toen ze na een val in het ziekenhuis belandde.


Bij een bezoek zag ik naast het bed medicijnen staan. Dat ontging haar niet. Met een ondeugende schittering in haar ogen vertelde ze op gedempte toon dat ze die pillen natuurlijk niet slikte. Ze demonstreerde hoe ze op een vraag van de zuster had gereageerd.
‘Kijk, zei ik tegen haar, zie je wel? Ik doe de pillen keurig in mijn mond en spoel ze weg met water. Precies wat de bedoeling is.’
Tegelijk demonstreerde ze hoe ogenschijnlijk de pillen in haar mond verdwenen. Het zag eruit als een goocheltruc die ik niet beter had kunnen uitvoeren.
‘Later gaan ze in een servetje, weg met de etensresten.’
Glimlachend schudde ik mijn hoofd en zag hoe ze knikte, alsof ze zei: ik doe nog steeds wat ik zelf wil.

Opnieuw gingen een paar jaar voorbij. Haar geest bleef helder. Ze vertelde dat ze haar eigen arts was geworden en dat in het verzorgingshuis zoiets niet in dank werd afgenomen. Zeker niet omdat ze als een missie haar kritische houding ten aanzien van medicamenten op alle bewoners probeerde over te brengen.
Ze adviseerde elk jaar vooral geen griepprik te nemen. Was trots op haar gammele oude lichaam dat nog steeds prima in staat was om griepgolven op te vangen vond ze. Goed voor jezelf zorgen door voldoende vitaminen, mineralen en spoorelementen te slikken als aanvulling op de dagelijkse maaltijden van het huis.
De druk om de prik te nemen nam jaarlijks toe. Haar weerstand ertegen hield op een dag geen stand. Ze capituleerde.

Niet lang daarna belde mijn broer op:
‘Moeder is overleden.’

(Ik stopte in een keer met het kijken naar Zondag met Lubach toen in dat programma homeopathie op een goedkope, schandelijke manier volkomen belachelijk werd gemaakt)

Joop Brussee

januari 2021

OVERZICHT