PRIK

oud en wakker

Het begon toen ze de brief van de zorgverzekering opende. Van schrik zakte ze in haar stoel. De bijgevoegde declaratie van de apotheek was niet misselijk. Naast de crème voor haar lippen die volgens al veel te hoog geprijsd was, stond een fors bedrag voor advies. Advies?
Ze legde de papieren op tafel en keek naar buiten waar rond het verzorgingshuis in het park de bladeren van de bomen dwarrelden. Gisteren had ze de brief over de jaarlijkse griepprik ontvangen.

Ik klopte op de deur. Even later zat ik tegenover haar aan de ronde tafel midden in de kamer. Ze vertelde verontwaardigd over de hoge rekening van de apotheek. Ze zocht de bijsluiter die bij een tube zat en vroeg mij die voor te lezen. Tijdens het verhaal over mogelijke bijwerkingen knikte ze steeds heftiger.
‘Nu moet ik betalen voor dat voordragen van die bijsluiter! Daarover hebben ze mij vooraf niets gezegd.’
‘O. …tja, als deze tekst dezelfde is ……’
‘Dan is het nu afgelopen’, zei ze krachtig en sloeg flink met haar hand op de tafel, ‘alle medicijnen uit het kastje gaan rechtstreeks de vuilnisbak in.’
Verbaasd keek ik haar aan. Afgezien dat het in een keer weggooien van medicijnen schadelijk kan zijn voor het milieu is het niet uitgesloten dat voor sommige medicamenten een rustige afbouw wordt aangeraden. Maar…. ik had geen idee hoeveel en wat ze allemaal slikte…..
‘Luister ma…’
‘De laatste tijd heb ik veel gelezen over gezond leven. Ik heb vroeger de Spaanse griep overleefd zonder mondkap. Dat ding bleek juist heel ongezond. Ik laat me niets aanpraten. Vanaf nu wil ik alleen nog homeopathische aanvullingen…..’
‘Maar hier in dit ….’
‘Ik hoor genoeg verhalen van andere mensen in dit gebouw. De meesten zijn door al dat slikken al ver heen. Ik mag blij zijn dat ik mijn gezonde verstand nog heb. En dat wil ik graag zo houden.’
Ik glimlachte. Het had geen zin tegen haar in te gaan. Vroeger vertelde ze thuis aan bezoekers dat ik nogal eigenwijs was. Dat, als ik iets in mijn hoofd had, het niet in mijn kont zat. Een eigenschap, ongetwijfeld van haar.

In de jaren die volgden ging het steeds beter met haar gezondheid. Ze werd oud maar de scherpte in haar denken nam nauwelijks af. Trots als een kind was ze op de haar ingeslagen weg met kruiden, rauwkost en pollen onder het mom van ontdekken wat gezond voor je lichaam is. Regelmatig adviseerde ze mij dwingend wat ik vooral moest eten en soms stopte ze mij folders in de hand van producten uit de natuur.
Ze vertelde tijdens een bezoek graag over haar dagelijkse wandelingen, liet zien welke lichaamsoefeningen ze regelmatig in haar kamer deed. Gaf aan hoe ze medebewoners bewust maakte van de innerlijke kracht van een mens met hulp van het geweldige immuunsysteem. Dat enthousiasme werd een keer getemperd toen ze na een val in het ziekenhuis belandde.


Tijdens een bezoekuur zag ik naast het bed medicijnen liggen. Mijn blik ontging haar niet. Met een ondeugende schittering in haar ogen vertelde ze op gedempte toon dat ze die pillen natuurlijk niet slikte. Ze demonstreerde hoe ze op een vraag van de zuster reageerde.
‘Kijk, zie je wel zuster? Ik doe de pillen keurig in mijn mond en spoel ze weg met water. Precies wat de bedoeling is.’
Tegelijk demonstreerde ze hoe ogenschijnlijk de pillen in haar mond verdwenen. Het zag eruit als een truc die een goochelaar niet beter had kunnen uitvoeren.
‘Later gaan ze in een servetje, weg met de etensresten.’
Glimlachend schudde ik mijn hoofd en zag hoe zij knikte, alsof ze zei: ik doe nog steeds wat ik zelf wil.

Opnieuw gingen een paar jaar voorbij. Haar geest bleef helder. Ze vertelde dat ze haar eigen arts was geworden en dat in het verzorgingshuis zoiets niet in dank werd afgenomen. Zeker niet omdat ze als een missie haar kritische houding ten aanzien van medicijnen op alle bewoners probeerde uit te dragen.
Ze adviseerde elk jaar iedereen vooral geen griepprik te nemen. Was trots op haar gammele oude lichaam dat nog steeds prima in staat was om griepgolven op te vangen vond ze. Lachend zei ze vaak dat ze zelf zorgde voor voldoende vitaminen, mineralen en spoorelementen als aanvulling op de dagelijkse gaarkeuken maaltijden van het huis.
De druk om de prik te nemen nam jaarlijks toe. Op een dag hield haar weerstand ertegen geen stand. Ze capituleerde.

Niet lang daarna belde mijn broer:
‘Moeder is overleden.’

Later keek ik op een zondagavond naar Zondag met Lubach. Tijdens dit leuke programma werd ik langzaam misselijk: homeopathie en andere alternatieve geneeswijzen werden op een hoop gegooid en vervolgens op een schandelijke en uiterst goedkope manier volkomen belachelijk gemaakt. Weer wat later hoorde ik dat de vriendin van een minister de producer van dit programma was. De grenzeloze, vergaande macht van farmaceutische industrie werd mij na enig onderzoek griezelig duidelijk.

Joop Brussee

6 januari 2021

avontuur info