COMMANDO

genoeg…..?

Justin stapte opgelucht een van de busjes van de ME in. Het werk zat erop voor vandaag. Gelukkig was het niet uit de hand gelopen en waren de Romeo’s niet op mensen afgestuurd om te zorgen voor escalatie. Tussen twee collega’s gedrukt dacht hij aan zijn dochter. Hij had haar niet gezien.
Om hem heen werd nu en dan gesproken. Hij hield zijn mond, ving flarden van verhalen op. Veel stoere taal, zoals gebruikelijk. Ook teleurstelling vanwege geen opdracht slaan. Een enkeling maakte vergelijkingen met een vorige keer. Toen zijn buurman hem aanstootte stak hij zijn vuist naar voren. Dacht aan de onzichtbare leiding. Het werd opgepikt als een boksstoot tegen een demonstrant en zorgde voor een lach.

In zijn auto op weg naar huis reed een collega mee. De man vertelde enthousiast dat hij steeds meer zin kreeg in dit werk. Hij had gelezen dat ze in Canada de politie meer macht geven.
‘Mensen tot de orde roepen, stevig als dat nodig is, prima! Daarvoor ben je bij de politie gegaan.’
‘Het is maar tot welke orde.’
Justin zag uit zijn ooghoek dat de man hem direct aankeek en vervolgde snel:
‘Ik bedoel, gewoon uitvoeren wat opgedragen wordt’, terwijl hij op het hetzelfde moment dacht: oppassen jongen met wat je zegt.
‘Zo is dat. Ons werk is dienstbaar. Mensen beschermen die maatregelen volgens de wet netjes uitvoeren.’
Justin dacht dat het misschien wel van hogerhand de bedoeling was het politie apparaat te zuiveren. Op die manier hem eruit te werken. Hij was nooit bij de politie gaan werken om demonstranten tot bloedens toe neer te slaan of onnodig intimiderend op te treden.
‘Het mooie hiervan is de natuurlijke selectie op dit moment’, sprak zijn collega, ‘de zwakke broeders onder ons melden zich ziek. Die horen niet thuis bij ons, de handhavers.’

Hij schoof aan tafel bij zijn vrouw en dochter. Kort keek hij naar het bloed op zijn bord naast de biefstuk. Zijn vrouw vertelde krampachtig over het mooie weer op deze zondag. Een nieuwe woordenwisseling tussen hem en zijn dochter Roos probeerde ze uit alle macht te verhinderen.
Toen zijn dochter de schaal frites voor hem ophield ving hij kort haar vurige blik op, wist even niet goed wat te zeggen, welke vraag hij haar kon stellen. Zonder op te kijken begon ze te praten. Ze vroeg waar hij die middag precies had gewerkt. In welke straat.
‘Even niet over het werk Roos. Ik ben blij thuis te zijn.’

In de huiskamer zette zijn vrouw de tv aan om het journaal te zien. Hij liep de gang op, hoorde geluid van muziek en uitbundig zingen. Het kwam uit de kamer van Roos. In de deuropening keek hij over haar schouder en zag dansende mensen op straat, ze zongen uit volle borst. In het Frans. Waarschijnlijk een opdracht voor haar studie.
In de reflectie op het scherm zag Roos hem staan en zette de film stop, draaide zich om. Ze dacht tranen in zijn ogen te zien.
‘Ik had daar bij willen zijn pap. Weet je waarom deze mensen zo blij zijn?’
Hij schudde zijn hoofd.
‘Ze vieren met elkaar het gevoel van vrijheid. Heel even kon dat. Heel moedig.’
Direct schoof ze een stoel uitnodigend naast die van haar. Traag voldeed hij aan het verzoek.

Ze liet de film verder lopen. Het leek op carnaval of een theatervoorstelling vond hij. Ineens klikte ze op andere site. Hij herkende de straat van die middag. Commando: demonstranten samen drijven en insluiten.
’Dit is heel erg pap, heel heel erg’, fluisterde ze, ‘luister eens wat er gezegd wordt.’
Een oproep aan de demonstranten.
‘Eerst als vee een menigte bij elkaar drijven en dan dreigen dat arrestatie volgt wanneer iemand durft zijn mening te laten horen!! Weet je wat dat betekent? Vloeken tegen vrije meningsuiting. Ik kan het nog steeds niet geloven……’
‘Dit is …..Roos… dit is niet wat ik wil’, sprak hij zo beheerst mogelijk.
Hij deed zijn werk maar ook hij had moeite gehad met die bevelen. Maar dat nu zeggen … Elk woord kon verkeerd uitgelegd worden. Nu moest hij bij zijn dochter ook al op zijn woorden letten. Ze liet de dansende mensen weer zien. Hij zuchtte en keek weg.

Ziek melden…of… later weer opnieuw. Collega’s zien. Hij staarde naar de telefoon voor hem op tafel. Ontslag? Jaren had hij met plezier bij de politie gewerkt. Dat gepieker van de laatste tijd….. Hij wilde gewoon kunnen slapen. In zijn werk werd iets van hem gevraagd dat niet klopte, dat in ieder geval hem niet goed deed. Hij keek op de kalender. Binnenkort was het 5 mei. Stel je voor Roos dansend en zingend tussen demonstranten, dat ze zong over vrijheid? Hij pakte de telefoon.

Joop Brussee

28 april 2021

puisten

info