LOVELY

‘Opsluiten en weer versoepelen, nieuwe strenge wetten, toenemende censuur, extreem politieoptreden, altijd gevaar, doodsbange mensen, verraders aanmoedigen’, we leven in een vreemde wereld’, somde een vriendin op en voegde er gnuivend aan toe: ‘het lijkt wel oorlog.’
‘Inderdaad’, was mijn reactie.
We dachten verschillend. Zij over de verspreiding van een griep, ik aan de krankzinnigheid van aanhoudende maatregelen. Over een onzichtbare vijand waren we het eens. Ik zag een computerspel voor me waarin een monster in telkens een nieuwe gedaante van alle kanten kon opduiken. Zonder naam.

Als kind speelde ik met vriendjes op straat een oorlogsspel. Met krijt afgebakend had ieder een zelfgekozen land. Een van ons begon. Ik verklaar de oorlog aan….. De vijand was bekend, de strijd kon beginnen. Maar die duidelijkheid verdween na 9/11: de vijand werd ongrijpbaar, onzichtbaar genoemd. Iedereen moest ineens bang zijn: vanaf dat moment dreigde altijd en overal gevaar. Terugkijkend naar die tijd was het een eerste stap op weg naar een mondiale angst, volledig aangestuurd en in stand gehouden door de media.

Het verhaal van de autoriteiten na 9/11 werd eenvoudig doorgeprikt, maar veranderde niet ondanks de vele bewezen onmogelijkheden. Dus volgden speculaties waaronder die van een inside job. Maar, was dat wel een gezonde gedachte? Welke overheid gaat zijn eigen burgers aanvallen en ze daarna ook nog eens permanent met angst injecteren? Nee, zij is er juist om zijn onderdanen te beschermen! Alhoewel, na die onnodige bangmakerij kon eenvoudig een grootscheepse oorlog van start gaan met toestemming van de bevolking. Want wie wilde zich niet veilig voelen na die dreigende taal! En de overheid een vijand? Onzin natuurlijk.

Ongrijpbaar, onzichtbaar. Wat zien we niet. Vroeger aten we thuis haagse bluf: hagenezen hebben een tv antenne op het dak maar geen tv toestel in de huiskamer, zij doen boodschappen in een vioolkist en leggen een ham van hout in de etalage. Jong leerde ik over verborgen werelden. Tijdens een vakantiebaantje bij de spoorwegen vertelde de stationschef dat melden bij post K gewoon koffiedrinken betekende. In een kampwinkel stopte een aardige klant mij geld in de hand terwijl hij zei laat de rest maar zitten. Even later ontdekte ik dat hij te weinig had betaald. Niet iedereen die jou vriendelijk iets vertelt was zomaar te vertrouwen. Een duidelijke les voor het leven.

De media in ruime zin lijken tegenwoordig dol te zijn op het verspreiden van angsten met beeld en commentaar. Zoals bij een man, levenloos op straat te zeggen dat hij ineens dood neerviel; bij een kind dat bewegingsloos op het strand ligt: het ligt daar te sterven! Wie gaat ervan uit dat zoiets moedwillig voor het nieuws in scene is gezet om gestuurd emoties bij de kijkers op te roepen? Toch gebeurt het dagelijks, daarvoor is genoeg bewijs. Alles rond klimaat vormt de grootste leugen. Beelden en een keur van statistieken, modellen, aangevuld met verhalen. Door vele onderzoekers doorgeprikt of betwijfeld. Het doel is de kijkers in een angstmodule te houden. Een mantra als het is onze schuld maakt het nog romiger. De media hebben een kritisch jasje uitgetrokken. Waarom?

Onze huisarts vroeger – in die tijd mede een vertegenwoordiger van het gezag – hield van vissen. Bij een huisbezoek liep hij direct naar het aquarium. Na een poosje vroeg hij wie de zieke was. Mensen denken overal en altijd allereerst aan zichzelf. Politici ook en genieten van de macht die ze hebben. Soms huren ze bedrijven in om psychologisch de bevolking te bespelen. Om bestwil van de burgers. Maar wie garandeert dat ze geen onzichtbare, ongrijpbare en misschien wel oneerlijke, onethische en immorele spelletjes spelen in de achterkamers? Wat wordt er met grote bedrijven afgesproken? Waarom is zo weinig informatie bekend over 5G onderzoek? Wat is precies inktzwart gemaakt op papieren die we mogen lezen? Zou de overheid de vijand……..? En de media…..? Superbedrijven….? Geld….?

Ik stel me ‘ergens’ een hoofdkwartier voor met een gigantische wereldkaart waarop landen staan in codekleuren die telkens veranderen. Generaals krijgen instructies, knikken, maken grappen en geven statements aan elkaar. Ze verveelden zich, kregen de opdracht vanuit de top van een. mondiale macht een crimineel oorlogsspelletje te spelen dat grootscheeps grondig is voorbereid. Jarenlang. Berichten en bevelen geven ze door aan leiders die in de rol van ondergeschikten al hun bevelen keurig uitvoeren omdat ze hun handtekening bij de Verenigde Naties hadden gezet – in 1992, 2015 en 2019 – om de wereldbevolking met een medisch experimenteel goedje te injecteren. Een onjuiste naam: vaccin.

Met een vriend bezocht ik vele jaren geleden een kuststrook in Normandie. We waren onder de indruk van de massagraven van zowel de geallieerden als hun zogenaamde vijanden, de Duitsers. Allemaal jonge mensen. Ze volgden zoals bij een computerspelletje instructies uit op bevel van hun superieuren in plaats van onbekende programmeurs. Nooit kregen ze de kans elkaar te leren kennen, samen lachend iets te drinken of elkaar te omhelzen. Bij mijn weten lag er op die groene velden met rijen witte kruisen geen enkele generaal tussen. Ineens moet ik aan een musical denken uit de jaren zestig. Oorlog is zo’n aardig spel (Oh, what a lovely war!).

Een oud plan van de elite uit 1884 en later aangepast in 1934 beoogde een wereldregering aan te stellen met een vermindering van de populatie. Pogingen daarvoor zijn tot nu toe altijd mislukt. Maar dat plan is in deze tijd met veel geld en technische middelen eenvoudig te realiseren. Een klassieke oorlog is daarvoor niet nodig. Een grote agenda is genoeg: met minder mensen -het overgebleven mindere, lagere volk- permanent als slaven controleren. Daarvoor is slechts vaccinatie nodig als eerste stap. Iedereen die zich hiertegen verzet kan clean opgeruimd worden. Een gruwelijke gedachte? In oorlogstijd is alles mogelijk zoals momenteel kampen bouwen voor ongehoorzame schapen in Canada en Australia. Zou lovely een naam daarvoor zijn?

Joop Brussee

9 augustus 2021

INTRO