HOUVAST

een les voor het leven

De opdracht was een tekening te maken van een klasgenoot die voor het bord stond. De jongen was gehuld in klassiek Griekse kleding. Ik staarde geruime tijd van het beeld naar het blanco papier. Tekenen was niets voor mij. Voorzichtig begon ik met streepjes en krassen, met een arm waar een lap stof over hing. Plotseling stond de leraar naast mijn tafel. Hij nam het potlood over en zette een aantal forse lijnen.
‘Kijk’, zei hij, ‘jij begint in details maar durf nu eens vanuit de hele pose te werken. Neem het model goed in je op en zet dat totaalbeeld grof neer. Later vul je de details in.’
Deze korte instructie zou ik nooit meer vergeten.

Wanneer je in de bioscoop zit ben je benieuwd, je geeft over aan de film. Stel je voor dat het eerste wat je ziet een roofvogel is die vliegt in de lucht. Nieuwsgierig denk je na verloop van tijd: waar vliegt die vogel? Tot het moment dat iets van de omgeving in beeld komt blijft deze vraag in je hoofd spelen. De filmmaker weet: met lange tijd shots van details bouw je een spanning op; het totaal, het rustpunt en het houvast wordt uitgesteld.

Mondiaal werd angst aangejaagd met allerlei details net als in een spannende film. Keurig zorgen alle mainstream media voor de dagelijkse aanvoer. Het mondiale kader niet gegeven. De meeste mensen klampen zich vast aan wat van buiten op hen wordt losgelaten: beperkte informatie in de vorm van cijfers en modellen, beelden en teksten. die je niet in het geheel kunt plaatsen. Het blijft spanning geven. Een burger die zich overgeeft denkt te weten wat er in de wereld voor angstaanjagends aan de hand is en bibbert misschien gespannen en goedgelovig in het dorp Nederland.

Vorig jaar werd na een breed uitgemeten uitbraak in de media snel duidelijk dat de totale zogenoemde pandemie moest leiden naar een vaccin. Maar op het internet was informatie vanuit diverse bronnen uit vele landen beschikbaar. Veel tegenstrijdigheden maar ook overeenkomsten in maatregelen die een sturing aangaven. Vervolgens kwam de nieuwsvoorziening echt op gang en werden burgers als in de film 1984 massaal in angst eenzelfde richting op gestuurd. Media en overheid moesten worden geloofd: zij gaven houvast, vulden details in. Met elkaar van gedachten wisselen was in een klap verdwenen. Nadenken leek verboden te worden. Censuur volgde.

Met z’n allen in de greep van een wereld gezondheid macht die centraal zware beperkingen oplegde. Ongehoord dat alle mainstream media een zelfde film werkelijkheid voorschreven. Met voortdurend wisselende opdrachten werd een geplande chaos veroorzaakt waardoor angst aanwezig bleef. Mensen waren blind voor stompzinnige beperkingen en ongezonde maatregelen en werden blij met het aangeboden schijn houvast. De media dreven zoveel mogelijk mensen in de val van uitsluitend details. Niet reizen, geen horeca, zo min mogelijk contact hebben met elkaar. In deze tijd van feiten vermengd met waarheden kon het Agenda 30 masterplan van start.

Geen mens krijgt de kans iets bij te dragen aan dit plan, dat er behoorlijk communistisch uitziet. Het geheel is top down, van boven wordt alles bepaald. Precies zoals een filmmaker doet om het publiek in zijn verhaal te krijgen. Het lijkt op wat ik in eerdere tekenlessen moest doen: natekenen, een kopie maken van een bestaande illustratie. Invullen met aangereikte kleuren, niets vanuit mijzelf. Eigen creativiteit dwingend niet gewenst. In de huidige draadloze wereld van de toekomst zullen alle tekeningen zelfs onzichtbaar worden gestuurd. Alles, zelfs opkomende gedachten van iemand om zelf een plaatje te kleuren komen van buiten zonder dat iemand dat in de gaten heeft.

Tijdens die bewuste tekenles begon ik met een arm, een detail. Priegelend zocht ik een houvast en verlangde intussen naar het eind van de les. Tot dat moment kende ik het namaken en inkleuren van een tekening. Deze leraar dwong mij mijn ogen open te doen, te kijken, durven het geheel te overzien. Deze aanwijzing werkte door in mijn leven zoals: hoofd- van bijzaken onderscheiden, meer informatie zoeken, cijfers in een context plaatsen, ontdekken dat naast het fysieke lichaam ook een emotioneel en mentaal lichaam bestaat. Alles begint bij jezelf. Durf was nodig zei hij nog. En gelijk had hij. Geen opgedrongen Pandemie film, je niet afhankelijk laten maken van spindokters en editors die je een rustpunt gunnen wanneer hun dat uitkomt. Dank aan deze leraar, een totaal mens.

Joop Brussee

12 september 2021

blogs

info