SPIONEREN

zomaar een vrouwen vleugel 

Zondagmiddag. Het opleidingscentrum voor de omroep was gesloten. Binnen liep ik direct naar boven. Het gekraak van de trap verbrak de stilte. De volgende dag zou een lange cursus van drie maanden beginnen waar ik nog wat voorbereidend werk voor moest doen. Nadat ik in mijn kamer achter de computer zat hoorde ik ineens beneden een geluid. Direct dacht ik aan de bewaking. Regelmatig kwam iemand langs voor inspectie op tijden die mij niet bekend waren. De trap kraakte, hij kwam naar boven. Sleutels rammelden. De deur had ik open laten staan maar dat was op de gang niet te zien. Geen probleem, ik kende alle bewakers. Geen reden te gaan kijken.

Na enige tijd viel mij op dat ik geen geluid meer hoorde. Dat was vreemd. Waarom zou een bewaker zo lang in een kamer blijven? Gezien het gerammel moest hij zich aan de andere kant van de gang bevinden waar de kamers waren van de directeur, haar assistente, de adjunct en het productiebureau. Allemaal bemand door vrouwen. Er schenen zich daar op de gang regelmatig ordinaire ruzies af te spelen, net name tussen de directeur en haar adjunct. Een machtsstrijd op de vrouwenvleugel zoals ik dat eens schertsend naar collega’s had opgemerkt. De rammelende sleutels klonken opnieuw en de deur leek te worden afgesloten. Even daarna klonk het geluid van openmaken opnieuw.

Ik stopte met mijn werk. De relatief lange tijd in de eerste kamer leidde mij ineens af. Zou het misschien de bewaking niet zijn? Maar wie dan wel? Wie bezocht op zondag dit gebouw met de bedoeling kamers te inspecteren? Een inbreker? Onzin. Een van de directieleden…..dat zou heel vreemd zijn maar niet onmogelijk. Vanaf dat moment lukte het mij niet de concentratie bij het werk te houden. Stel je voor dat een van die twee de ander bespioneerde? Maar wie wie dan wel? Bekend was dat het tweetal sinds de benoeming van de adjunct elkaar voortdurend probeerde af te troeven. Al het personeel was daarvan op de hoogte. Het was een strijd op vele fronten, van huilpartijen tot aftroeven met kleding. Ze namen voor dit duel alle tijd, waren altijd op hun hoede. De een vertrouwde de ander niet en andersom. Wie van de twee…….?

Voor de derde keer hoorde ik de sleutelbos, nu harder. Een volgende deur werd geopend. Dat zou het productiebureau kunnen zijn. Mijn hart begon sneller te kloppen. Straks zou een van die twee in mijn gangetje verschijnen en direct weten dat ik iets gehoord had. Moest ik nu opstaan en gaan kijken? Of gewoon afwachten. Stel dat het de directeur was. Door de druk van twee bestuursleden in de sollicitatie commissie moest ik wel met haar benoeming instemmen. Twee stagiaires hadden in de gaten gekregen dat ze van weinig verstand had. Vertrouwelijk vertelden zij me dat die vrouw in hun ogen brutaal blufte. Ze waren verbaasd dat zo’n iemand op deze positie terecht kon komen. Grote vraagtekens plaatsten zij bij haar niveau. Ik kon ze geen ongelijk geven. Ik ontweek haar zo veel mogelijk. Mijn werk deed ik met plezier en dat moest zo blijven.

Het was doodstil. Het bezoek in de laatste kamer leek langer te duren. Als de spion niet…..maar de adjunct was, dan……wie weet was zij met voorbereidingen bezig om een coup te plegen. Haar ambitie straalde op afstand van haar af. In tegenstelling tot de directeur had zij stevige wortels in de omroep. Ze was getrouwd met een regisseur en kende het televisie wereldje vanuit haar werk als producer. Ik werd altijd nerveus wanneer ik met haar sprak door de manier waarop ze keek: grote ogen die nooit knipperden. Een sterke gedrevenheid zorgde in haar buurt altijd voor onaangename spanning. Ook haar ging ik uit de weg.

Ik wist dat de directeur in haar vorige baan waar ze secretaresse was haar baas via het bestuur eruit had weten te werken. Dus…… angst van de directeur? Voor het geval de adjunct haar positie wilde hebben? Dat pleitte ervoor dat het toch de directeur was die al die kamers bezocht. Vanuit ervaring wilde ze zekerheid dat haar positie niet in gevaar kwam. Zo onopgemerkt mogelijk alles in de gaten houden. Zekerheid wilde ze dat niemand met de adjunct meedeed. Het geluid van de rammelende sleutelbos. Het klonk als het op slot doen van de derde deur. Daarna kwamen voetstappen mijn kant op.

Ineens kraakte treden van de trap. Ik slaakte een zucht. Deze actie kreeg gelukkig geen moeilijk of vervelend vervolg. De buitendeur sloeg met een klap dicht. Ik pakte de draad van het werk weer op. Maar op het moment dat het tweetal uit mijn hoofd was hoorde ik opnieuw de buitendeur. Misschien iets vergeten….. of was het de ander…..nee, dit was geen film. Mijn fantasie moest stoppen. Ik stond op en liep de gang in. Op de overloop hield ik in en probeerde te traceren of ergens geluid vandaan kwam. Mijn blik viel op het merkteken beneden op de vloer in de kantine. Met tape had een collega daar kortgeleden een kruis aangebracht. De plek waar het directie tweetal elkaar vals had omhelst en gezoend.

‘Goedemiddag’, klonk het achter mij. Snel draaide ik me om. Het was een van de bewakers. We kenden elkaar. Mogelijk had hij gezien wie van de dames het pand had verlaten. Ik groette hem terwijl ik dacht: wanneer ik vrouwelijke nieuwsgierigheid bezat zou ik hem nu daarover vragen stellen.

Joop Brussee

25 mei 2022

hobbels

info