VERDACHT

Johan stond op het punt naar bed te gaan en schrok in de stilte van de deurbel. Dat moest een medebewoner uit het senioren complex zijn, maar op dit tijdstip was dat heel vreemd. Weliswaar was dit zijn laatste nacht hier en morgenochtend vertrok hij nar een zelfstandige woning, maar wie zou nu nog afscheid willen nemen? Hij slalomde tussen de verhuisdozen naar de voordeur en keek in een keer tegen een muur van uniformen aan. Voor hij besefte wat er aan de hand was stonden drie agenten om hem heen. Een ervan vouwde een papier open en zei dat hij verdacht werd en mee zou moeten naar het bureau.

Verbouwereerd voelde Johan zich verkrampen. Hij lachte nerveus en met een duizeling liet hij zich op een stoel vallen. Verdacht….arrestatie….mee naar het bureau… wat was dit voor een vreemde vertoning? Wisten ze dat hij 74 jaar was? Snel liet hij zijn bezigheden van die dag in zijn hoofd voorbijgaan maar niets bijzonders diende zich aan. Een van de agenten had zijn computer al gepakt en vroeg naar een notebook. Hij schudde zijn hoofd. De overrompeling had hem zo in de war gebracht dat hij vergat over de aanklacht te vragen. Even later In de politieauto tijdens een tocht van meer dan 10 km vroeg hij kalm wat voor verkeerds hij had gedaan. De agent naast hem vertelde dat hij verdacht werd van een zedendelict en dat daar een maximum straf van zes jaar op stond.

Op het bureau moest hij zijn zakken leegmaken. Hij herinnerde zich dat uit films. Al zijn spullen uit de zakken gingen in een box. Toen hij zijn telefoon zag vroeg hij aan de man wat er ging gebeuren. Hij hoorde dat het verhoor de volgende ochtend plaats zou vinden. Dan moest hij direct de verhuizer bellen. Een man kwam binnenlopen en zei dat hij alleen contact met zijn advocaat mocht hebben. Johan trok zijn wenkbrauwen op. Dit was echt een film. Voor het eerst van zijn leven maakte hij mee wat hij zo vaak op een scherm gezien had. Het klopte inderdaad. ‘Gezien de ernst van het delict hebt u recht op een gratis advocaat.’ klonk het. Hij schudde zijn hoofd, dit was te krankzinnig voor woorden. Zomaar verdacht. Een zedendelict?

Tijdens een foto sessie adviseerde de fotograaf om toch een advocaat te nemen. Daarna werd hij naar een cel gebracht. Hij verwachtte het al: een brits aan de muur en een roestvrijstalen toiletpot in de hoek. Aan het plafond ontdekte hij een camera. Nog nooit in zijn leven had hij zich zo vreemd gevoeld. De eerste keer opgesloten terwijl hij geen idee had waarom. Het voelde als een droom, maar toch was het dat niet. Toen hij water kreeg gaf hij aan toch een advocaat te willen. Na een serie flinke ademhalingen ging hij liggen, trok de deken over zich heen. Vooral niet kwaad worden dacht hij. Laat het maar gebeuren, het zal wel een misverstand zijn. Voor mij een nieuwe bijzondere ervaring. Ineens werd hij heel moe en viel in slaap.

Uit het luikje nam hij de volgende ochtend een boterham met een flinterdun plakje kaas in ontvangst.. Een kopje koffie was ook mogelijk. Hij had goed geslapen en ging direct in op de suggestie van een bezoek aan de luchtplaats waar hij in de gegeven tijd zorgde voortdurend in beweging te blijven. Vier muren en frisse lucht van boven door gaas. In gedachten nam hij een paar keer de vorige dag door. Wat in zijn hoofd bleef hangen was de fietstocht. Hij moest plassen en wachtte naast een boom tot twee jongens op het fietspad voorbij waren gereden. Ze kwamen vrij snel weer terug en passeerden hem vlak voor hij zijn gulp dichtritste. Hij had zijn hand nog opgestoken als verontschuldiging. Zou dit soms …… Nee.

Tijdens het gesprek met de advocaat werd het duidelijk. Johan zou zich schuldig hebben gemaakt aan onzedelijk gedrag. Die twee fietsers waren minderjarig en dat was nogal ernstig. Johan lachte. Een grap. De advocaat gaf het advies zo kort mogelijk antwoord te geven, vooral niet teveel te praten. ‘Waarom hebben ze de computer meegenomen?’ vroeg hij. De advocaat had geen idee. Ineens kreeg Johan een ingeving. Hij ging regelmatig naar de tropen en dat wisten de mede bewoners. Sommigen waren jaloers, dat wist hij. Een vriendin, door een buurvrouw een mol genoemd, had hij als nieuwjaarswens een foto gemaild waarop inheemse kinderen zwaaiden. Dit zou daar iets mee te maken kunnen hebben.

In een ruimte werd Johan naar een stoel geleid die vastgeklonken zat. Het verhoor zou worden geregistreerd. De advocaat zat schuin achter hem. Hij dacht weer aan een film, aan misdadigers die stevig aan de tand werden gevoeld en schoot in de lach. Hij keek naar de ruit waarachter een camera moest staan en kon deze gebeurtenis nog steeds niet serieus nemen. Ondanks dat was hij uiterst gespannen. Een man en een vrouw kwamen binnen. Hij dacht aan de verhuizer die nu voor niks aan de deur kwam en voelde kwaadheid opborrelen. Maar hij sprak zichzelf toe: rustig blijven, geen stekels opzetten en de sfeer licht houden. Gewoon denken dat iemand hem ging interviewen. Tenslotte stond er een camera op hem gericht.

De vrouw vroeg of hij zichzelf wilde voorstellen. Wie was hij? Johan was blij met de vraag. Als interview zou het makkelijk worden dit verhoor te ondergaan. Ontspannen reageren op de vragen. ‘Hoeveel tijd hebben we?’ sprak hij. Direct werd er gelachen. Johan voelde zich nu op zijn gemak. Glimlachend vertelde hij dat zijn moeder hem als kind vaak gedreigd naar het politiebureau te brengen wanneer hij stout was. Zodoende was hij gisteravond met die agenten voor de deur hevig geschrokken. Het lukte hem inderdaad de sfeer ontspannen te houden. Toen een vraag kwam over zijn seksuele geaardheid gaf hij geen antwoord. Glimlachte alleen. De advocaat had gezegd dat hij niet hoefde te antwoorden.

Plotseling onderbrak de vrouw zijn gebabbel en zei dat hij regelmatig naar de tropen ging. Johan beaamde dat. Hij hield van reizen. ‘Kinderen?’ Direct kwam de foto in zijn herinnering. Hij knikte en wist nu zeker waarvan hij verdacht werd. Bewoners beschuldigingen. Die wildplas was niet belangrijk. Die mol of iemand die zijn reisleven verdacht vond.. Dat hij niet zuiver was op de graad. Of misschien wel jaloers omdat hij nu uit het complex vertrok en zelfstandig ging wonen. Mensen met nogal vreemd gedrag liepen daar rond. Dat was ook een reden voor vertrek geweest.

Na ondertekening van de uitgesproken tekst op papier vroeg de vrouw aan de man of hij behoefte had de officier te spreken. De man schudde zijn hoofd waarna ze zei dat hij kon gaan. Verbijsterd bleef Johan zitten. Was dit hele spektakel zo plotseling afgelopen? Was hij voor niks opgesloten geweest? Alle ellende rond de verhuizing die nog zou komen? Zou hij in de politieauto gewoon teruggebracht worden alsof er niets gebeurd was? Alsof hij gisteravond geen shock had gehad. Die gebeurtenis in zijn leven van een onnodige arrestatie met dreiging van zes jaar cel? Iedereen stond op. Hij had het gevoel dat onzichtbare banden om zijn middel los vielen. Vrij? De film gestopt. Ontwaken uit een droom.

De advocaat dacht dat hij misschien later nog een bekeuring voor het wildplassen zou krijgen. Na het handen schudden ging de buitendeur open. Nee, geen excuses, geen service om hem terug te brengen. Welke richting voor het busstation? Hij voelde zich zowel opgelucht als verkrampt. Nu die verraderlijke bewoner opsporen? Of die twee kwajongens zien te vinden en hun een draai om de oren geven? Hij voelde iets in zijn schouders samentrekken. Het jonge tweetal werd zomaar geloofd met hun fantasie verhaal en hadden voor al deze stress gezorgd terwijl hij al zo gespannen was voor de komende verhuizing. In wat voor tijd leven we? Iemand op leeftijd doet er niet meer toe? Zijn armen begonnen te trillen. Ademhalen ging moeilijker. Er gebeurde iets in zijn hoofd. Hij stond stil en alles werd zwart. Daarna zakte hij in elkaar.

Joop Brussee

26 juli 2022

puisten

info