VERDACHT

jong versus oud

Johan stond op het punt naar bed te gaan en schrok van de deurbel. Dat moest een medebewoner uit het complex zijn, maar op dit tijdstip was dat heel vreemd. Weliswaar was dit zijn laatste nacht hier en morgenochtend vertrok hij, maar wie zou nu nog afscheid willen nemen? Hij slalomde tussen de verhuisdozen naar de voordeur. Hij keek tegen een muur van uniformen aan. Voor hij besefte wat er aan de hand was stonden drie agenten om hem heen. Een ervan vouwde een papier open en zei dat hij verdacht werd en mee zou moeten naar het bureau.

Verbouwereerd voelde Johan zich verkrampen. Hij lachte nerveus en duizelig liet hij zich op een stoel neervallen. Verdacht….arrestatie….mee naar het bureau… wat was dit voor een vreemde vertoning? Wisten ze dat hij 74 jaar was? Snel liet hij zijn bezigheden van die dag voorbijgaan maar hij kon niets bijzonders bedenken. Een van de agenten had zijn computer gepakt en vroeg naar een notebook. Hij schudde zijn hoofd. De overrompeling had hem zo in de war gebracht dat hij vergat over de aanklacht verder te vragen. Even later In de politieauto tijdens een tocht van meer dan 10 km vroeg hij wat hij voor verkeerds had gedaan. De agent naast hem vertelde dat hij verdacht werd van een zedendelict en dat daar een maximum straf van zes jaar op stond.

Op het bureau moest hij zijn zakken leegmaken. Hij herinnerde zich zoiets uit films. Al zijn spullen uit de zakken gingen in een box. Toen hij zijn telefoon zag vroeg hij aan de man wat er ging gebeuren. Hij hoorde dat het verhoor de volgende ochtend plaats zou vinden. Dan moest hij de verhuizer bellen. Een man kwam binnenlopen en zei dat hij alleen contact met zijn advocaat mocht hebben. Johan trok zijn wenkbrauwen op. Het was een film. Voor het eerst van zijn leven maakte hij mee wat hij zo vaak gezien had. Het klopte. Geen advocaat. ‘Gezien de ernst hebt u recht op een gratis advocaat.’ klonk het. Hij schudde zijn hoofd, dit was te krankzinnig voor woorden. Zomaar verdacht. Een zedendelict?

Tijdens een foto sessie adviseerde de fotograaf om een advocaat te nemen. Daarna werd hij naar een cel gebracht. Alleen een brits aan de muur en een roestvrijstalen toiletpot in de hoek. Aan het plafond ontdekte hij een camera. Hij had zich nog nooit in zijn leven zo vreemd gevoeld. Voor het eerst in een gevangenisruimte terwijl hij geen idee had waarom. Het voelde als een droom, maar toch was het dat niet. Toen hij water kreeg zei hij toch een advocaat te willen. Hij nam een serie flinke ademhalingen en ging liggen, trok de deken over zich heen. Vooral niet kwaad worden dacht hij. Laat het maar gebeuren, het zal wel een misverstand zijn. Ineens werd hij heel moe en viel bijna direct in slaap.

Uit het luikje kreeg hij de volgende ochtend een boterham verpakt in plastic. Een kopje koffie was ook mogelijk. Hij had goed geslapen en ging direct in op de suggestie van een bezoek aan de luchtplaats waar hij in de gegeven tijd voortdurend in beweging bleef. Vier muren en en van boven gaas waardoor frisse lucht kwam. In gedachten nam hij een paar keer de dag van gisteren door. Wat in zijn hoofd bleef hangen was de fietstocht die hij gemaakt had. Hij moest plassen en wachtte naast een boom tot twee jongens op het fietspad voorbij waren gereden. Maar ze kwamen vrij snel weer terug en passeerden hem vlak voor hij zijn gulp dichtritste. Hij had zijn hand nog opgestoken als verontschuldiging. Zou dit……Nee, dat kon hij zich niet voorstellen.

Tijdens het gesprek met de advocaat werd het duidelijk. Johan zou zich schuldig hebben gemaakt aan onzedelijk gedrag. Die twee fietsers waren minderjarig en dat was ernstig. Johan lachte. Dit was niet serieus te nemen. Hij kreeg het advies zo kort mogelijk antwoord te geven, vooral niet teveel te zeggen. ‘Waarom hebben ze de computer meegenomen?’ vroeg hij. De advocaat had geen idee. Ineens kreeg Johan een ingeving. Hij ging regelmatig naar de tropen en dat wisten de bewoners van het senioren complex. Sommigen waren jaloers. Een vriendin, door een buurvrouw een mol genoemd, had hij als nieuwjaarswens afgelopen jaarwisseling een foto gemaild waarop kinderen buiten allemaal zwaaiden. Dit moest daar iets mee te maken hebben.

In een ruimte werd Johan naar op een stoel geleid die vastzat aan de grond. Het verhoor zou worden opgenomen. De advocaat zat schuin achter hem. Hij dacht weer aan een film, aan misdadigers die stevig aan de tand werden gevoeld en schoot in de lach. Hij kon deze gebeurtenis nog steeds niet serieus nemen. Toch was hij ook uiterst gespannen. Een man en een vrouw kwamen binnen. Hij dacht aan de verhuizer die nu voor niks aan de deur kwam en voelde kwaadheid opkomen. Maar hij sprak zichzelf toe: rustig blijven, geen stekels opzetten en de sfeer licht houden. Gewoon denken dat iemand hem ging interviewen. Tenslotte stond er een camera op hem gericht ook al zag hij dat niet door het raam.

De vrouw vroeg of hij zichzelf wilde voorstellen. Wie was hij? Johan was blij met de vraag. Nu zou het makkelijk worden dit verhoor als interview te ondergaan. Ontspannen reageren op de vragen. ‘Hoeveel tijd hebben we?’ Direct werd er gelachen. Johan voelde zich zelfs op zijn gemak. Glimlachend vertelde hij dat zijn moeder hem als kind vaak gedreigd naar het politiebureau te brengen wanneer hij stout was. Zodoende was hij gisteravond met die agenten voor de deur hevig geschrokken. Het lukte hem inderdaad de sfeer ontspannen te houden. Toen een vraag kwam over zijn seksuele geaardheid gaf hij geen antwoord. Glimlachte alleen. De advocaat had gezegd dat hij niet hoefde te antwoorden.

Plotseling onderbrak de vrouw zijn gebabbel en zei dat hij regelmatig naar de tropen ging. Johan beaamde dat. Hij hield van reizen. ‘Kinderen?’ Direct kwam de foto naar boven en hij gestuurd had en knikte, gaf aan dat het een nieuwjaarswens was geweest. Hij wist nu zeker dat het verder ging dan die wildplas. Daarover werd ook nauwelijks gesproken. Die mol of iemand die jaloers was op zijn reisleven had iets gezegd van dat hij of zij dat altijd wel gedacht had dat hij niet zuiver was op de graad. Of jaloers omdat hij nu uit het complex vertrok om weer zelfstandig te gaan wonen. Mensen met nogal vreemd gedrag liepen daar rond. Dat was ook een reden voor vertrek geweest.

Na ondertekening van de uitgesproken tekst op papier vroeg de vrouw aan de man of hij behoefte had de officier te spreken. De man schudde zijn hoofd waarna ze zei dat hij kon gaan. Verbijsterd bleef Johan zitten. Was dit hele spektakel ineens abrupt afgelopen? Was hij voor niks opgesloten geweest? Alle ellende rond de verhuizing? Zou de politieauto hem gewoon weer terug brengen alsof er niets gebeurd was? Alsof hij gisteravond geen shock had gehad. Die ervaring van arrestatie met dreiging van zes jaar cel? Iedereen stond op. Hij had het gevoel dat onzichtbare banden om zijn middel los vielen. Vrij? De film abrupt afgelopen? Alsof het een droom was geweest.

De advocaat dacht dat hij misschien later nog een bekeuring voor het wildplassen zou krijgen. Na het handen schudden ging de buitendeur open. Nee, geen excuses, geen service om hem terug te brengen. Hij begon te lopen richting busstation. Hij voelde zich zowel opgelucht als verkrampt. Die verraderlijke bewoner opsporen? Die twee kwajongens als aangevers zien te vinden en hun een draai om de oren te geven? Hij voelde iets in zijn schouders samentrekken. Het jonge tweetal werd zomaar geloofd met hun fantasie verhaal en hadden voor deze stress gezorgd terwijl hij al zo gespannen was voor de verhuizing. In wat voor tijd leven we? Zijn armen begonnen te trillen. Ademhalen ging moeilijker. Er gebeurde iets in zijn hoofd. Hij stond stil en voelde zich ineens slap worden. Daarna zakte hij in elkaar.

Joop Brussee

26 juli 2022

puisten

info