BEELDEND

Een vriend adviseerde mij een tentoonstelling te bezoeken die de moeite waard was. Ik bedankte hem voor het advies. Afgezien dat ik het in een museum nooit lang uit kan houden wilde ik mij eerst goed op de hoogte stellen van de kunst die daar getoond werd. Ik vond abstracte werken vaak vermoeiend. Bij figuratieve kunst had ik meestal genoeg om een of twee schilderijen of objecten te bekijken.

In de tijd dat ik een kunstprogramma presenteerde op de radio was een onderdeel van de culturele rubriek het bespreken van een tentoonstelling. Daarvoor kwam altijd voor de live uitzending een man binnen wiens naam ik ben vergeten. Hij las in de spreekcel zijn verhaal voor en verdween na een groet onmiddellijk weer. Bij mijn weten sprak nooit iemand een woord met hem. En afgezien daarvan: nooit kon ik het verhaal volgen, snapte iets waarover hij het had. Het leek op een leraar die onze klas soms meenam naar het museum.

Rond een object stonden wij en die leraar vertelde enthousiast. Over lijnenspel en structuren, over dynamiek en materiaal, enz. Met zijn handen bewegend zette hij kracht bij zijn kunstuitleg. Woorden die hij vaak benadrukte zoals rondingen, lijnen, spanningsvelden, kracht en subtiel herinner ik me nog. Zo wist hij ons een lange tijd bijna ademloos in de ban van het verhaal te houden. Navertellen kon geen enkele klasgenoot.

In de klas was tijdens een elementaire mime oefening de opdracht langzaam door een grote buis te lopen. Iedereen kreeg een beurt. Daarna kwam de vraag wat je er bij had gevoeld. De meest fantastische verhalen kwamen los. Ik dacht eerst: zou er iets met mij aan de hand zijn? Alleen met mijn handen probeerde ik de kijkers duidelijk te maken dat ik door een buis liep. Naderhand begreep ik dat iedereen snel iets verzon. Om maar een verhaal te hebben.

Woorden. Zinnen. Een verhaal. Soms is praten gewoon geld verdienen. Een andere keer betekent het erbij horen. Een show geven kan ook. Vorm hoeft niet altijd inhoud te hebben.

Joop Brussee

21 oktober 2022

hobbels

info