GOOIS

In de auto op weg naar het omroepkwartier nam ik in gedachten de afspraken door. Bij de radio, de decorafdeling, de grafische afdeling en in de kleine kantine. Het enige gebouw waar ik niet werd verwacht was het complex met de omroepbonzen. Daar vonden stoelendansen plaats, geschoven met posities werd er verteld. Zowel zijwaarts als op de ladder: vooral naar boven. Heerlijk daaraan niet mee te doen dacht ik. Als programmamaker ver weg te blijven van posities met gedoe.

Een paar ervaringen zaten vers in mijn herinnering. Ben E. was van eindredacteur gepromoveerd tot directeur televisie. Op een receptie vertelde hij smakelijk over de eerste vergadering. Hij stelde iets voor aan de aanwezigen. Niets bijzonders, zei hij. Maar iedereen aan de tafel zag hij denken: wat bedoelt die man hiermee? Een ongekende achterdocht volgens hem. Waarschijnlijk zijn ze allemaal bezig met hun posities in de toekomst. Hoe daar zo snel mogelijk te komen. Ik weet niet hoe lang ik hiertegen kan. Ik zeg gewoon wat ik meen, dat ben ik gewend in de journalistiek. Maar iedereen wantrouwt mij voortdurend.

Als freelance regisseur werd ik op een zondagavond verondersteld aanwezig te zijn bij een opname op locatie. Mondeling was overeengekomen dat ik een seizoen voor culturele programma’s regisseerde. Op die bewuste zondagavond zou de eerste opname in een discotheek zijn. Ik had in de weken ervoor tevergeefs aangedrongen op een contractbespreking om achteraf geen problemen te krijgen over de hoogte van de verdiensten. Eenmaal begonnen stond ik beduidend zwakker. Moeilijk nee te zeggen en daar werd vaak misbruik van gemaakt was mijn ervaring.

Telkens werd gezegd dat het met contract wel goed kwam. Op vrijdagmiddag belde ik de omroep en vertelde dat ik de komende zondag zonder overeenkomst niet zou werken. Op zaterdagochtend belde de directeur mij. Ik kende hem als vakbondsleider, had als freelancer regelmatig contact met de man gehad. Zelfs een paar keer bij hem thuis geweest. Kende zijn vrouw en kinderen. Maar zijn toon door de telefoon vanuit deze positie was geheel anders. Ik herkende hem niet meer. Hij garandeerde dat de volgende maandag een contract in orde kwam, want zo zei hij letterlijk MIJN WOORDEN ZIJN GOUD WAARD.

Hier werd ik direct onpasselijk van. Hoe kon iemand ineens zo veranderen? Ik smeet de hoorn op het toestel en trok de stekker eruit. Het hele weekend wilde ik niet meer gestoord worden. Een contract was immers zo geregeld. Fluitje van een cent. Wie schetst mijn verbazing toen ik die middag bij het theater voor de aanvang van een voorstelling de eindredacteur in de hal zag zitten? Hij kwam mij overhalen toch vooral op zondag te komen werken. Emotionele chantage. Met pijn schudde ik mijn hoofd. Nu doorzetten dacht ik, niet opnieuw buigen voor dat bolwerk van de macht.

Voor de spoorboom van het omroepkwartier stopte ik. Een van de portiers kwam naar buiten. Welk pasje van welke omroep zou ik hem laten zien? Ik dacht ineens aan de woorden van een lachende producer: ik zwaai altijd vriendelijk. Zo gedaan. De man knikte, gebaarde naar een collega binnen. De boom ging omhoog.

Joop Brussee

9 oktober 2022

hobbels

info